Αυτό αποτελέι αναδημοσίευση απο ενα φιλικό bolg παρακαλώ διαβάστε το αξίζει τον κόπο και αναδημοσιεύστε το και εσείς
"Είμαι πατέρας 3 αγοριών. Ο μικρός μου γυιός, σήμερα 26, είναι στα ναρκωτικά, στην ηρωίνη, από τα 16, από το σχολείο. Κατ' ευθεία στην ηρωίνη, τίποτα άλλο.Είμαστε μιά διαλυμένη οικογένεια, όπου ο πόνος είναι παντού και πάντα, 24 ώρες την ημέρα.Η γυναίκα μου, σε βαριά κατάθλιψη, με χάπια, σχεδόν σε καταστολή. Ο μεγάλος μου γυιός φευγάτος, δική του οικογένεια, δικό του σπίτι, μακρυά από εμάς, μακρυά απ' τον πόνο. Θέλει να βοηθήσει, μα δεν μπορεί. Θέλει να μας βλέπει, μα δεν μπορεί. Οποτε έρχεται στο σπίτι, κοιτάζει τη μάνα του, βάζει τα κλάμματα και φεύγει.Μόνος εγώ, με την βαρειά υποχρέωση να ζήσω. Να αντέξω, γιά φροντίσω όσο μπορώ, τη γυναίκα μου, να υποστηρίξω το γυιό μου. Δεν ξέρω πιά λέξη περιγράφει την καθημερινή προσπάθεια, την γύρα στις γειτονιές ψάχνοντας τα παγκάκια, τις σκοτεινές γωνιές, τα γνωστά στέκια, με μία μονο ελπίδα: "Ας είναι, θεέ μου ζωντανός, τίποτα άλλο".Τρεις φορές σε κώμα, τον πήγαμε στο νοσοκομείο. Εγώ και το ασθενοφόρο, ούτε ο αδερφός του εκεί, δεν άντεχει, δεν φταίει.Η ζωή -ας την πούμε ζωή- στο σπίτι, διαρκής προφύλαξη, μην κλέψει, μην πουλήσει πράγματα, μην βρεί λεφτά, για τη δόση. Σκοπός της ζωής του είναι μόνο η δόση. Τίποτα άλλο, και με όποιο μέσο. Αγωνία μην τον πιάσουν να εμπορεύεται: 20 χρόνια καταδίκη, φίλος του στο δράμα. Το τεράστιο δίλημμα γιά μένα: Οχι λεφτά, λένε οι γιατροί. Και τι? Αν μείνει χωρίς λεφτά, δεν θα κλέψει, δεν θα εμπορευτεί?4 προγράμμματα απεξάρτησης, κάποια τα άφησε στη μέση, κάποια τα τέλειωσε. Ενθουσιασμός, νομίζαμε ότι τα κατάφερε, και σε λίγες μέρες τα ίδια, πάλι πίσω, πάντα από τον ουρανό στα τάρταρα, πάλι στη χρήση.Εχω κοιτάξει γκρεμούς, έχω βγεί στις άκρες μπαλκονιών πολλές φορές, για δώσω τέλος, γιά να ησυχάσω.Δεν τα κατάφερα, δεν είχα το δικάιωμα να το κάνω. Τι θα άφηνα πίσω? Ποιος θα μάζευε τα απομεινάρια της γυναίκας μου και του γυιού μου. Πως να ξεχάσω την παράκληση της γυναίκας μου, 'το μόνο που σου ζητάω είναι να φύγεις μετά από μένα'. Ειμαι από τους ανθρώπους που δεν έχουν το δικαίωμα, την πολυτέλεια να πεθάνουν, να ησυχάσουν.Γραφω σε σας ζητώντας βοήθεια. Δεν ξέρω από ιντερνετ, παρακάλεσα φίλο να το κάνει. Πριν από λίγες μέρες η Καθημερινή, την Κυριακή η Χώρα, ασχολούνται με το πρόβλημα των ναρκωτικών, και τη μόνη ελπίδα μας πιά, την απελευθέρωση της Μεθαδόνης.Ενώστε τη φωνή σας γιά την απελευθέρωση της διάθεσής της, από Νοσοκομεία, γιατρούς, από οτιδήποτε. Αρκεί να καταργηθούν οι λίστες της ντροπής. Βοηθείστε τα παιδιά μας να ζήσουν σαν άνθρωποι. Βοηθείστε οικογένειες να ξαναβρεθούν, τα παιδιά να μπορούν να βλεπουν πατεράδες χωρίς να ντρέπονται.Αντιγράψτε αυτό το γράμμα, αν νομίζετε ότι θα βοηθήσει η φωνή ενός απελπισμένου πατέρα, αλλάξτε το, γράψτε κάτι δικό σας, στειλετέ το σε άλλους, κάντε κάτι.Εσάς μπορεί να σας ακούσουν, εμάς δεν μας ακούει πιά κανείς. Ουτε κόμματα, ούτε κυβέρνηση.Βοηθείστε μας Ενας Πατέρας"Τι να προσθέσω? Χρειάζεται να προσθέσω κάτι? Θα πω κάτι καλυτερα?Απλά, να ενώσω τη φωνή μου:Βοηθείστε ΟΛΟΙ φίλοι μου! Αντιγράψτε την έκκληση! Αναδημοσιεύστε την! Βοηθείστε!
Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2008
Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2008
Αιμοδοσία
Σήμερα πήγα και έδωσα αίμα … Σηκώθηκα πρωί πρωί και πήγα στην αίθουσα δημοτικού συμβουλίου του Δήμου μου στήθηκα στην ουρά μαζί με τους άλλους … θαρραλέους και έκατσα στην καρέκλα του πόνου… Λέω θαρραλέους γιατί αν και έχω δει δυστυχώς πολύ αίμα στη ζωή μου δεν μπορώ να συνηθίσω την θέα του και τα χάνω. Επίσης αναφέρω και στους άλλους ως θαρραλέους γιατί το πρωί πάνε όσοι φοβούνται γιατί δεν έχει πολύ κόσμο και έχεις ένα γιατρό ή μια νοσοκόμα στο κεφάλι σου ως αποκλειστική…
Η νοσοκόμα να πώ την αλήθεια με πόνεσε… Έβαλε την ένεση και μετά αποφάσισε ότι δεν την έβαλε καλά και με ταλαιπώρησε λίγο. Τα λεπτά πέρασαν σχετικά αργά και η φιάλη γέμισε μετά από 5 λεπτά περίπου. Να σας πω την αλήθεια εγώ νόμιζα ότι πέρασαν 10 αλλά δεν ήταν έτσι. Στο τέλος ζαλίστηκα και είπα το γιατρό να με βάλει σε στάση … παραλίας. Ήπια και το χυμό μου, «τσάκισα» και τα αρμυρά μπισκοτάκια μου, πήρα την κάρτα μου, και έφυγα σιγά σιγά προς το σπίτι μου.
Η αλήθεια είναι ότι έχω δώσει αίμα και άλλες φορές και πάντα ταλαιπωρούμαι λόγω του φόβου μου…
Δεν πειράζει θα τον ξεπεράσω όπως τόσα άλλα άλλωστε.
Δεν σας λέω ότι είναι κάτι απλό.
Μπορεί να είναι 10 λεπτά από τη ζωή σας αλλά είναι δύσκολα και αργά!.
Εσείς όμως που με διαβάζετε πρέπει να ξέρετε ότι ο καλώς εννοούμενος ακτιβισμός δεν είναι μόνο πολιτική, είναι και άλλα πράγματα. Είναι πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις όμορφα και στο βάθος περήφανο/η που έκανες μία καλή πράξη μία σωστή κίνηση σαν και αυτή. Ότι: ναι ρε μπορεί να πόνεσε η βελόνα και η νοσοκόμα να ήτανε χάλια (και από φάτσα…) αλλά αξίζει τον κόπο να κάνεις κάτι για κάποιον που δε ξέρεις αλλά μπορεί και να του σώσεις τη ζωή. Ότι έκανα κάτι για μένα πάνω από όλα. Ένιωσα άνθρωπος, απέδειξα ότι η κοινωνική αλληλεγγύη δεν είναι μόνο στα λόγια και τη σκέψη μου αλλά και στην καθημερινή μου πρακτική. Έστω και για λίγο…
Πηγαίνετε να δώσετε αίμα κάπου αξίζει τον κόπο.
Η αλήθεια είναι ότι έχω δώσει αίμα και άλλες φορές και πάντα ταλαιπωρούμαι λόγω του φόβου μου…
Δεν πειράζει θα τον ξεπεράσω όπως τόσα άλλα άλλωστε.
Δεν σας λέω ότι είναι κάτι απλό.
Μπορεί να είναι 10 λεπτά από τη ζωή σας αλλά είναι δύσκολα και αργά!.
Εσείς όμως που με διαβάζετε πρέπει να ξέρετε ότι ο καλώς εννοούμενος ακτιβισμός δεν είναι μόνο πολιτική, είναι και άλλα πράγματα. Είναι πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις όμορφα και στο βάθος περήφανο/η που έκανες μία καλή πράξη μία σωστή κίνηση σαν και αυτή. Ότι: ναι ρε μπορεί να πόνεσε η βελόνα και η νοσοκόμα να ήτανε χάλια (και από φάτσα…) αλλά αξίζει τον κόπο να κάνεις κάτι για κάποιον που δε ξέρεις αλλά μπορεί και να του σώσεις τη ζωή. Ότι έκανα κάτι για μένα πάνω από όλα. Ένιωσα άνθρωπος, απέδειξα ότι η κοινωνική αλληλεγγύη δεν είναι μόνο στα λόγια και τη σκέψη μου αλλά και στην καθημερινή μου πρακτική. Έστω και για λίγο…
Πηγαίνετε να δώσετε αίμα κάπου αξίζει τον κόπο.
ΥΓ αν δεν πάω σύντομα για ψάρεμα θα ακούσετε για μένα απο τα δελτία ειδήσεων !!!!
Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 2008
Αλλαγή σκηνικού ή αλλαγή απλά προσώπου;
Το ποιο πολύ προβεβλημένο πρόσωπο της αριστεράς βρέθηκε και πάλι στο προσκήνιο, και ομιλώ για κανέναν άλλον παρά για τον κύριο Τσίπρα. Ετών 33 και έγινε αρχηγός κόμματος! Είναι άραγε μια νέα ελπίδα ή να ‘χαμε να λέγαμε. Ο χρόνος θα δείξει. Εγώ δεν θα σταθώ στο τι αντιπροσωπεύει αλλά στο πώς μπορεί ένας νέος πολιτικός που φυσικά έχει και την εκτίμηση των media να αναλάβει την αρχηγία ενός κόμματος…
Προσέξατε ποτέ πως στήνεται στην οθόνη; Αντίθετα με ότι λένε οι κανόνες του … στησίματος ο κύριος Τσίπρας ποτέ μα ποτέ! δεν κάθισε με την πλάτη όρθια έτσι ώστε να φαίνεται καθαρά η γραβάτα του … (αφού έτσι και αλλιώς δεν φοράει …). Χαμογελάει όχι ειρωνικά ή σφιχτά αλλά με μια αίσθηση γαλήνης και ένα είδος ζεστασιάς στο βλέμμα του. Ο τρόπος που μιλάει δείχνει μία σιγουριά σε αυτά που λέει αλλά χωρίς να έχει τον στόμφο ενός σκληρού πολιτικού άντρα που θα τραβήξει μπροστά.
Προσέξατε τώρα και την στάση του πίσω από τον έτερο διεκδικητή του … τίτλου; Τζινάκι, πουκαμισάκι και τα χέρια στη μέση! Καμία σχέση με το γνωστό σακάκι και στάση ορθή, στητή και σινιαρισμένη. Έδινε την αίσθηση ότι απλά ήταν εκεί γιατί είχε να κάνει κάποια δουλειά άσχετη (να κουβαλήσει το stand ας πούμε…). Δεν θύμιζε πολιτικό αρχηγό. Δεν ξέρω αν το έχει έτσι και αλλιώς. Το γεγονός είναι ότι δεν ακολουθεί την περπατημένη στο θέμα της επικοινωνιακής πολιτικής της εποχής μας. Δεν ακολουθεί το αμερικανιζέ στιλάκι των υπολοίπων και φαίνεται να κερδίζει πόντους. «Πλασάρει στην αγορά» ένα προϊόν που δεν υπάρχει. Δεν ξέρουμε ακόμη αν είναι καλό ή κακό απλά δεν υπάρχει, άρα ο κόσμος σε πρώτη φάση θα το αγοράσει.
Μετά βλέπουμε.
Οι ΠΑΣΟΚΟΙ τώρα τι έχουμε απέναντι του; Μάλλον τίποτε αξιόπιστο προς το παρόν (από άποψη επικοινωνίας τουλάχιστον). Δεν υπάρχει αντίπαλος και ως εκ τούτου θα υπάρξουν οπωσδήποτε διαρροές.
Ο Τσίπρας έχει κάτι που λείπει από την σύγχρονη πολιτική σκηνή: Απλή εμφάνιση, προσιτή συμπεριφορά, και μία περίεργη ειλικρίνεια σε αυτά που λέει (τουλάχιστον ο τόνος της φωνής του προδίδει κάτι τέτοιο). Ως αντίπαλος είναι μάλλον δύσκολο να αντιμετωπιστεί εκ του μακρόθεν … (που λένε…). Πρέπει να τον προκαλούν να μιλάει σε αντιπαράθεση με άλλους πολιτικούς ποιο έμπειρους από αυτόν έτσι ώστε να φανεί η όποια αδυναμία του.
Προσέξατε ποτέ πως στήνεται στην οθόνη; Αντίθετα με ότι λένε οι κανόνες του … στησίματος ο κύριος Τσίπρας ποτέ μα ποτέ! δεν κάθισε με την πλάτη όρθια έτσι ώστε να φαίνεται καθαρά η γραβάτα του … (αφού έτσι και αλλιώς δεν φοράει …). Χαμογελάει όχι ειρωνικά ή σφιχτά αλλά με μια αίσθηση γαλήνης και ένα είδος ζεστασιάς στο βλέμμα του. Ο τρόπος που μιλάει δείχνει μία σιγουριά σε αυτά που λέει αλλά χωρίς να έχει τον στόμφο ενός σκληρού πολιτικού άντρα που θα τραβήξει μπροστά.
Προσέξατε τώρα και την στάση του πίσω από τον έτερο διεκδικητή του … τίτλου; Τζινάκι, πουκαμισάκι και τα χέρια στη μέση! Καμία σχέση με το γνωστό σακάκι και στάση ορθή, στητή και σινιαρισμένη. Έδινε την αίσθηση ότι απλά ήταν εκεί γιατί είχε να κάνει κάποια δουλειά άσχετη (να κουβαλήσει το stand ας πούμε…). Δεν θύμιζε πολιτικό αρχηγό. Δεν ξέρω αν το έχει έτσι και αλλιώς. Το γεγονός είναι ότι δεν ακολουθεί την περπατημένη στο θέμα της επικοινωνιακής πολιτικής της εποχής μας. Δεν ακολουθεί το αμερικανιζέ στιλάκι των υπολοίπων και φαίνεται να κερδίζει πόντους. «Πλασάρει στην αγορά» ένα προϊόν που δεν υπάρχει. Δεν ξέρουμε ακόμη αν είναι καλό ή κακό απλά δεν υπάρχει, άρα ο κόσμος σε πρώτη φάση θα το αγοράσει.
Μετά βλέπουμε.
Οι ΠΑΣΟΚΟΙ τώρα τι έχουμε απέναντι του; Μάλλον τίποτε αξιόπιστο προς το παρόν (από άποψη επικοινωνίας τουλάχιστον). Δεν υπάρχει αντίπαλος και ως εκ τούτου θα υπάρξουν οπωσδήποτε διαρροές.
Ο Τσίπρας έχει κάτι που λείπει από την σύγχρονη πολιτική σκηνή: Απλή εμφάνιση, προσιτή συμπεριφορά, και μία περίεργη ειλικρίνεια σε αυτά που λέει (τουλάχιστον ο τόνος της φωνής του προδίδει κάτι τέτοιο). Ως αντίπαλος είναι μάλλον δύσκολο να αντιμετωπιστεί εκ του μακρόθεν … (που λένε…). Πρέπει να τον προκαλούν να μιλάει σε αντιπαράθεση με άλλους πολιτικούς ποιο έμπειρους από αυτόν έτσι ώστε να φανεί η όποια αδυναμία του.
Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2008
Ο μικρός πρίγκιπας
Ο μικρός μου πρίγκιπας είναι ένα αγοράκι όμορφο και γλυκό 1,5 περίπου χρονών. Τον λένε … πέστε μου εσείς τι όνομα ταιριάζει σε έναν πρίγκιπα…
Είναι γιος ενός φιλικού ζευγαριού που δυστυχώς δεν βλέπω πολύ συχνά…
Ο μικρός αυτός πριγκιπάκος πριν ακόμη γνωρίσει την ζωή ένιωσε στο κορμάκι του την απίστευτη αδικία του κόσμου.
Η αγάπη των γωνιών του έγινε κάποια στιγμή ζωούλα που μεγάλωνε με ασφάλεια στην κοιλίτσα της μαμάς του ακούγοντας ιστοριούλες, τραγουδάκια και νανουρίσματα. Ανυπομονούσε να βγει στο φως, να γνωρίσει όλα αυτά που οι τρυφερές φωνούλες του λέγανε.
Η στιγμή έφτασε… ο μικρός πρίγκιπας θα έβλεπε επιτέλους τον κόσμο που του τάξανε, θα ένιωθε το γλυκό θροϊσμα του ανέμου, θα έπινε χώμα στα χεράκια του, θα έβλεπε τα χαμογελαστά πρόσωπα των γωνιών του, και αυτοί τον καρπό της αγάπης τους.
Στην αίθουσα τοκετού τα πράγματα όμως δεν ήταν όμως εύκολα. Μία επιπλοκή έπρεπε να βάλει τον γιατρό να αποφασίσει τι θα κάνει: καισαρική ή φυσιολογικός τοκετός….
Αυτός αποφάσισε να ρισκάρει… δεν πήρε την σωστή απόφαση… ο μικρός πρίγκιπας γεννήθηκε με φυσιολογικό τοκετό και λίγα δεύτερα χωρίς οξυγόνο του προκάλεσαν μερική εγκεφαλική παράλυση…
Ο μικρός μου πρίγκιπας γνώρισε από νωρίς τι θα πει λάθος που πληρώνεις χωρίς να φταις σε τίποτε, γνώρισε την αδικία. Άρχισε την ζωή του φυλακισμένος στο λάθος κάποιου άλλου.
Μέρες ολόκληρες έκανε να κοιμηθεί, έκλαιγε έκλαιγε έκλαιγε …. Το κλάμα του ένα τεράστιο γιατί! Ένα τεράστιο ερωτηματικό! Ένα μικρό τρυφερό παράπονο ενός μωρού που τον ανάγκασαν να ζει φυλακισμένο σε ένα σακάτικο κορμάκι…
Του αρέσουν τα άλογα. Τον πηγαίνουν στον ιππικό όμιλο… είναι κάτι που τον βοηθάει να επικοινωνεί μα το περιβάλλον του καλύτερα, έχει αδυναμία σε μία φίλη της γυναίκας μου. Ζει ! Μέσα στο κλουβάκι του. Εγώ δεν τόλμησα ποτέ να παίξω μαζί του… είναι πανέξυπνος θα με καταλάβει, δεν είμαι όσο δυνατός είναι αυτός…
Γιατί!!! Άλλο ένα γιατί στα τόσα που ζούμε. Άλλο ένα μικρό άσχημο σημαδάκι στην απεραντοσύνη του κόσμου που περνάει απαρατήρητο…Άλλο ένα post μέσα στα χιλιάδες που αναρτώνται κάθε μέρα. Αλλά ήθελα να το πω κάπου.
Οι γονείς ξεχειλίζουν από αγάπη, αγκαλιάζουν τον πρίγκιπα τους με τρυφερότητα και στοργή. Φροντίζουν το μικρό τους κυκλάμινο που φύτρωσε ανάμεσα στα βράχια με αγάπη και στοργή. Δεν έχουν κουράγιο να κυνηγήσουν τον γιατρό-τζογαδόρο… Δεν θέλουν άλλο πόνο, δεν θέλουν να προκαλέσουν πόνο που προκάλεσε αυτός στην δική τους οικογένεια.
Στο κάτω κάτω δεν βρίσκουν κανένα γιατρό να έρθει ως μάρτυρας κατηγορίας. Τα συναδελφάκια υποστηρίζονται… ΟΜΕΡΤΑ!
Ο γιατρός όμως; Έχει οικογένεια, παιδιά; Άραγε τι να σκέφτεται… πως αντέχει να αγκαλιάζει τα δικά του παιδιά … πως είναι τόσο δειλός;
Ο μικρός μου πρίγκιπας παλεύει ακόμη, μπορείς και χαμογελάει, είναι ποιο δυνατός από εμένα και από εσάς! Δεν το βάζει κάτω. Ζει κάθε μέρα προσπαθώντας να σπάσει τα δεσμά του. Δεν ξέρει τι θα πει εκδίκηση, δεν ξέρει τι θα πει αδικία, δεν ξέρει τι θα πει απονομή δικαιοσύνης.
Ο μικρός μου πρίγκιπας ξέρει μόνο να αγαπάει…
Είναι γιος ενός φιλικού ζευγαριού που δυστυχώς δεν βλέπω πολύ συχνά…
Ο μικρός αυτός πριγκιπάκος πριν ακόμη γνωρίσει την ζωή ένιωσε στο κορμάκι του την απίστευτη αδικία του κόσμου.
Η αγάπη των γωνιών του έγινε κάποια στιγμή ζωούλα που μεγάλωνε με ασφάλεια στην κοιλίτσα της μαμάς του ακούγοντας ιστοριούλες, τραγουδάκια και νανουρίσματα. Ανυπομονούσε να βγει στο φως, να γνωρίσει όλα αυτά που οι τρυφερές φωνούλες του λέγανε.
Η στιγμή έφτασε… ο μικρός πρίγκιπας θα έβλεπε επιτέλους τον κόσμο που του τάξανε, θα ένιωθε το γλυκό θροϊσμα του ανέμου, θα έπινε χώμα στα χεράκια του, θα έβλεπε τα χαμογελαστά πρόσωπα των γωνιών του, και αυτοί τον καρπό της αγάπης τους.
Στην αίθουσα τοκετού τα πράγματα όμως δεν ήταν όμως εύκολα. Μία επιπλοκή έπρεπε να βάλει τον γιατρό να αποφασίσει τι θα κάνει: καισαρική ή φυσιολογικός τοκετός….
Αυτός αποφάσισε να ρισκάρει… δεν πήρε την σωστή απόφαση… ο μικρός πρίγκιπας γεννήθηκε με φυσιολογικό τοκετό και λίγα δεύτερα χωρίς οξυγόνο του προκάλεσαν μερική εγκεφαλική παράλυση…
Ο μικρός μου πρίγκιπας γνώρισε από νωρίς τι θα πει λάθος που πληρώνεις χωρίς να φταις σε τίποτε, γνώρισε την αδικία. Άρχισε την ζωή του φυλακισμένος στο λάθος κάποιου άλλου.
Μέρες ολόκληρες έκανε να κοιμηθεί, έκλαιγε έκλαιγε έκλαιγε …. Το κλάμα του ένα τεράστιο γιατί! Ένα τεράστιο ερωτηματικό! Ένα μικρό τρυφερό παράπονο ενός μωρού που τον ανάγκασαν να ζει φυλακισμένο σε ένα σακάτικο κορμάκι…
Του αρέσουν τα άλογα. Τον πηγαίνουν στον ιππικό όμιλο… είναι κάτι που τον βοηθάει να επικοινωνεί μα το περιβάλλον του καλύτερα, έχει αδυναμία σε μία φίλη της γυναίκας μου. Ζει ! Μέσα στο κλουβάκι του. Εγώ δεν τόλμησα ποτέ να παίξω μαζί του… είναι πανέξυπνος θα με καταλάβει, δεν είμαι όσο δυνατός είναι αυτός…
Γιατί!!! Άλλο ένα γιατί στα τόσα που ζούμε. Άλλο ένα μικρό άσχημο σημαδάκι στην απεραντοσύνη του κόσμου που περνάει απαρατήρητο…Άλλο ένα post μέσα στα χιλιάδες που αναρτώνται κάθε μέρα. Αλλά ήθελα να το πω κάπου.
Οι γονείς ξεχειλίζουν από αγάπη, αγκαλιάζουν τον πρίγκιπα τους με τρυφερότητα και στοργή. Φροντίζουν το μικρό τους κυκλάμινο που φύτρωσε ανάμεσα στα βράχια με αγάπη και στοργή. Δεν έχουν κουράγιο να κυνηγήσουν τον γιατρό-τζογαδόρο… Δεν θέλουν άλλο πόνο, δεν θέλουν να προκαλέσουν πόνο που προκάλεσε αυτός στην δική τους οικογένεια.
Στο κάτω κάτω δεν βρίσκουν κανένα γιατρό να έρθει ως μάρτυρας κατηγορίας. Τα συναδελφάκια υποστηρίζονται… ΟΜΕΡΤΑ!
Ο γιατρός όμως; Έχει οικογένεια, παιδιά; Άραγε τι να σκέφτεται… πως αντέχει να αγκαλιάζει τα δικά του παιδιά … πως είναι τόσο δειλός;
Ο μικρός μου πρίγκιπας παλεύει ακόμη, μπορείς και χαμογελάει, είναι ποιο δυνατός από εμένα και από εσάς! Δεν το βάζει κάτω. Ζει κάθε μέρα προσπαθώντας να σπάσει τα δεσμά του. Δεν ξέρει τι θα πει εκδίκηση, δεν ξέρει τι θα πει αδικία, δεν ξέρει τι θα πει απονομή δικαιοσύνης.
Ο μικρός μου πρίγκιπας ξέρει μόνο να αγαπάει…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)