Λίγες σκέψεις...

Η εισαγωγή

Μετά από το τρελό πήξιμο που τραβάω στη δουλειά προσπαθώ να βρώ λίγο χρόνο να γράψω. Αλλά αυτό δεν είναι πάντοτε εφικτό, πόσο μάλλον να επισκεφτώ κάποιον άλλο blogger. Βρέθηκα σε ένα χώρο (εργασιακό) που η διοίκηση αποφάσισε να κάνει την αλλαγή προσλαμβάνοντας νέο κόσμο με σκοπό να αλλάξει λίγο τα μέχρι τώρα δεδομένα. Προφίλ εταιρίας μεγάλη με προσωπικό άνω των 200 ατόμων με ικανότητες παραγωγής πολύ μεγαλύτερες από αυτές που είχα συνηθίσει να βλέπω. Ευθύνη πολύ μεγαλύτερη για μένα που προσλήφθηκα σαν υπεύθυνος διασφάλισης ποιότητας (ΟΥΑΟΥ!!!).

Η λογική

Ένας τεράστιος γίγαντας που έχει πια γεράσει. Η κουβέντα που ακούς από τους παλιούς είναι «αααα… αυτό δεν γίνεται …». Η παραγωγή έχει κάτσει και είναι σταθερή σε επίπεδα που από βιομηχανία που ήξερε να στοκάρει τώρα παράγει κατά παραγγελία.

Η σκέψη

Ναι ΟΚ η εμπειρία είναι ένα σημαντικό προτέρημα αλλά πότε αυτή συναντάει την στασιμότητα; Άραγε υπάρχει κανείς που τα έχει δοκιμάσει όλα, έτσι ώστε να πει «αυτό δεν γίνεται»;

Η συσχέτιση

Η καθημερινότητα μας είναι γεμάτη με ανθρώπους που … έχουν την εμπειρία!.

Σε ανθρώπους που έχουν την ιδέα είμαστε ελλιπείς.

Το Αποτέλεσμα - Συμπέρασμα

Το κορίτσι μου με κατηγορεί ότι σκέφτομαι σαν δεκαοχτάχρονος

Αυτό ελπίζω να μην αλλάξει ποτέ …

Γιατί τουλάχιστον δεν θα γεράσω …

Και δεν θα αποκτήσω «εμπειρία» ποτέ …

ΥΓ Ndn έχεις δίκιο … λίγος χρόνος πάντα υπάρχει …

Οικολογική απεργία

Έχει περάσει καιρός από τότε που έγραψα τελευταία φορά αλλά πιστέψτε με η νέα μου δουλειά είναι ιδιαιτέρως απαιτητική και δύσκολη ...! Τα λεφτά φυσικά είναι καλύτερα αλλά δεν στα δίνει κανείς τζάμπα ...(για την ομορφάδα μου!).
Τέλος πάντων...
Την προηγούμενη 7μάδα είχαμε τις απεργίες των φορτηγατζήδων και ο κόσμος ταλαιπωρούνταν για βρει βενζίνη. Εγώ πάλι μιας που ο κίτσος (το αμάξι μου) είναι παλιό δεν καίει αμόλυβδη και έβρισκα βενζίνη σχετικά εύκολα...(χε χε). Δεν γράφω όμως για να πω που βρήκα βενζίνη και που όχι αλλά για ένα άλλο φαινόμενο που παρουσιάστηκε εκείνες τις ημέρες.
Ξαφνικά οι δρόμοι άδειασαν η κίνηση ήταν φυσιολογική και έβλεπες δύο και τρεις ανθρώπους μέσα στα αυτοκίνητα κάθε πρωί. Οι ουρές στα φανάρια ελάχιστες και όμως όλοι ήταν στις θέσεις τους στην δουλειά. Πως έγινε πάλι αυτό το παράξενο δεν καταλαβαίνω... Γιατί δεν μπορεί να γίνει μόνιμα έτσι... Να πηγαίνουμε δηλαδή συνεταιρικά με ένα αυτοκίνητο στη δουλειά, δύο τρία άτομα.
Μέχρι το τέλος της απεργίας, όλοι είχαν βενζίνη για έκτακτη ανάγκη απλά δεν μετακινούσαν το όχημά τους και πήγαιναν πότε με του ένα και πότε με του άλλου. Εμένα πάντως με έκανε εντύπωση που μας έβγαλε από την "βόλεψη μας" το όλο σκηνικό και κατέληξα στο γεγονός ότι τελικά το αμάξι του καθενός είναι η προέκταση του σπιτιού του... μόλις δηλαδή μπαίνει στο κουρσάκι του νιώθει σπίτι του. Γιαυτό και το παίρνει κάθε μέρα.
Η κίνηση όμως αυτή έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα...
Για σκεφτείτε λίγο πόσο περισσότερο αργούμε να φτάσουμε σπίτια μας όταν παίρνουμε όλοι το αυτοκίνητο για να πάμε στην δουλειά μας... για να μην πω για την μόλυνση και τα άλλα συναφή .. εδέσματα που ακολουθούν.

Γεια σου Στέλιο…

Ήμουν δεν ήμουν 17 χρονό όταν ξεκίνησα να πηγαίνω προπόνηση… Ο προπονητής ένας τύπος με καραφλίτσα γυαλιά μυώδης με φαρδιές πλάτες αλλά όχι αυτό που λένε «σφίχτερμαν…». Τον θαυμάζαμε όλοι…

Πιτσιρίκια ντε τι περιμένεις…

Έβαζε τα γάντια του σάκου και όταν χτυπούσε το σάκο για να μας δήξει νόμιζες έστειλε κεραυνό. Τραντάζονταν ολόκληρο το γυμναστήριο. Πάντα χαμογελούσε πάντα είχε κάτι έξυπνο να μας πει… Παλικαράκια εμείς επάνω στην τρέλα τον πιστεύαμε! Έτσι έπρεπε…

Υπήρχαν στιγμές που λιποθυμούσαμε από την κούραση και η φωνή του μας κρατούσε όρθιους. Τον πιστεύαμε ήταν αυτός που όταν ανεβήκαμε για πρώτη φορά «στο λάκκο με τα φίδια» όπως τον έλεγε μας έδινε κουράγιο.

Όταν χάναμε και κατεβαίναμε χτυπημένοι με κάνα μάτι βουλωμένο μας έλεγε…

«Έλα ρε γοητεία είναι … θα τις τρελάνεις τις γκόμενες…!» (δεν είχε και άδικο… περίεργες που είστε οι γυναίκες…).

Μας μάθαινε να ήμαστε ήρεμοι, συγκρατημένοι, ότι αυτό που κάνουμε είναι άθλημα και όχι ξύλο του δρόμου.

«αν μάθω ότι πλακωθήκατε σε καμιά καφετέρια θα σας δείρω εγώ!!!». Φώναζε…

και εμείς τον ακούγαμε. Ξέραμε ότι αν χτυπήσουμε κάποιον θα του κάνουμε σίγουρα ζημιά και αυτό μας έκανε ποιο ώριμους και συνετούς… λίγο ποιο άντρες ας πούμε.

Πηγαίναμε για τα τουρνουά 6 παιδαρέλια με την σακαράκα του και στο δρόμο έβαζε ποντικά στη διαπασών και έκανε πλάκα με τα κοριτσάκια! «Είναι τρελός ο αρχηγός» λέγαμε. Ήταν τρελός ο αρχηγός.

Το καταραμένο το ουίσκι το είχε πάντα δίπλα του από τότε… ακόμη και στην προπόνηση. Τι το ήθελε συνέχεια μαζί του; … Γιατί;…

Το 1999 έφυγε από την Θεσσαλονίκη … διορίστηκε στην Αθήνα γυμναστής.

Εχθές το μεσημέρι βρήκα ένα φίλο μου :

«Τά μαθες; Πέθανε ο Στέλιος…»

«Όχι ρε γαμώτο … από τι;!»

«Κύρωση του ύπατος… έπινε πολύ…»

Γεια σου Στέλιο… Θα είσαι πάντα κοντά μας γιατί ή ζωή είναι ένα ρινγκ και πρέπει να σέβεσαι τον αντίπαλο αλλά να βγεις από αυτό νικητής.

Για τον προπονητή μου το Στέλιο Σταφυλαράκη βαλκανιονίκη στα 75 κιλά (αν δε κάνω λάθος) στα χρόνια που το ντοπάρισμα ήταν ανέκδοτο.

Στον άνθρωπο που μας έδειξε πώς να παλεύουμε να χάνουμε και να νικάμε πάντοτε με παρρησία, αξιοπρέπεια και σεβασμό.

Καιρό έχουμε να τα πούμε...

Καιρό έχουμε να τα πούμε. Δεν έγραφα τόσο καιρό λόγο φόρτου εργασίας και τρελής κούρασης. Δεν έχω καμία όρεξη για ακόμη μία φορά να γράψω για πολιτική μιας που ότι και να πούμε πάλι στα ίδια καταλήγουμε.

Αν δε το καταλάβατε μπήκε η άνοιξη (τσιου τσιου…). Το γνωρίζεται φυσικά ότι η άνοιξη είναι η εποχή που συμβαίνουν πολλά ωραία πράγματα όπως το ότι μεγαλώνει η μέρα, ανθίζουν τα λουλούδια, γλυκαίνει ο καιρός και τέτοια πράγματα.

Εγώ δεν θα σταθώ στα όμορφα λιβάδια και τις πράσινες κορφές… Θα κοιτάξω την γη το χώμα τους βλαστούς, το ένα και μοναδικό λουλούδι κάπου χαμένο μέσα σε έναν κάμπο γεμάτο αγριόχορτα. Θα κοιτάξω την λεπτομέρεια και την σοφία της κατασκευής του την ομορφιά και την συμμετρία της ρίζας του το άρωμα που αναδύει η γη που το περιβάλλει. Θα σας θυμίσω εδώ κάτι που έγραψα παλιότερα: ότι όλος αυτός ο τεράστιος, δαιδαλώδης, πανικόβλητος κόσμος που ζούμε στηρίζεται σε κάτι τέτοιες μικρές λεπτομέρειες. Η ομορφιά, η σοφία, η τελειότητα κρύβεται με σε μικρά πράγματα… στα ελάχιστα.

Κάποτε κάπου σε ένα ταβερνάκι στη Λήμνο ξεστόμισα (επιτέλους!) κάτι σοφό στο κατά τα άλλα ηλίθιο μυαλό μου…
«Ο θεός ψάχνοντας να κρύψει όλη την σοφία της γεύσης, της ομορφιάς της θάλασσας, έσκυψε πάνω από την ταπεινή σαρδελίτσα και της έδωσε όλα αυτά τα χαρίσματα.
Μετά έβαλε τους ανθρώπους να την δοκιμάσουν μπας και καταλάβουν και αυτοί που κρύβεται η πραγματική αλήθεια, γεύση, και ομορφιά, εμείς όμως ακόμη κυνηγάμε τα φαγκριά…».

Η ομορφιά, η σοφία, η αλήθεια δεν είναι στα μεγάλα, στα φανταχτερά και επιβλητικά…! Είναι κρυμμένη στα μικρά και ταπεινά… Στη ρίζα ενός λουλουδιού, στο μίσχο του αγριόχορτου, και γιατί όχι στη μικρή, ντελικάτη, γυαλιστερή σαρδελίτσα …

Αυτή την άνοιξη ψάξτε να βρείτε την αλήθεια σας στα μικρά που ξεχάσατε, που έχετε ως δεδομένα και δεν δίνετε σημασία… και όμως αυτά είναι που σας κρατάνε ζωντανούς να μπορείτε να κοιτάτε μακριά…