ΜΜΕ

Τι χρειάζεται για να μαθευτεί άραγε η αλήθεια... Τι κόπος πρέπει να γίνει έτσι ώστε να μπορέσουμε κάποια στιγμή να μάθουμε ένα τελικό συμπέρασμα από μία έρευνα. Πόσο λίγοι είναι αυτοί που έχουν το σθένος να μιλήσουν. Είμαστε έρμαια των καναλιών και του κάθε τυχάρπαστου λαμόγιου της τηλεόρασης που επειδή έχει την δυνατότητα και τα κονέ να βγαίνει στο γυαλί καταφέρνει να χειραγωγεί την κοινή γνώμη.

Ναι το Βατοπαίδι είναι χοντρό σκηνικό ... ναι παίζουν με την περιουσία μας ... ναι κλέβουν και κάνουν απίστευτα πράγματα για το κέρδος.
Ξέρετε κάτι όμως; Κάπου σε κάποιες φυλακές καποιοι άνθρωποι ζούν υπο συνθήκες τέτοιες που αναγκάζονται να ρισκάρουν τη ζωή τους για να ... ζήσουν ανθρώπινα.
Δεν αξίζει αυτό να είναι τουλάχιστον 2η ειδηση;
Αλλά τί λέμε τωρα η ανθρώπινη ζωή και η αξιοπρέπεια δεν έχει πια αξία... δε πουλάει...

H Κυρα Ειρήνη

Ήταν περίπου 10 η ώρα το βράδυ και γυρνούσαμε από βολτίτσα (ετσι και αλλιώς ... δεν ήμασταν και για πολλά πολλά...).
Έξω από το σπίτι μου όμως ένα ασθενοφόρο και ένα αμάξι γιατρού της EXPRESS... "Τι έγινε πάλι ... ποιος...". Σε λίγο ένα καροτσάκι κατεβαίνει το ασανσέρ ... επάνω είναι η κυρα Ειρήνη ... μένει στον τρίτο μόνη της. "Ανέβασε πάλι πίεση και άνοιξε η μύτη της...
Ξεχνάει και λίγο (κάθε φορά που την βλέπω συστηνόμαστε από την αρχή...). Μόνη της μένει...
"Πάρτε το γιο μου που είναι ο γιος μου; που με πάτε;;;"
"Καλά κυρα Ειρήνη θα τους βρούμε, θα του πούμε οτι σε πάνε στο ΑΧΕΠΑ"
Ο γιος της δεν θα έρθει ... είναι μακρυά και είναι μαλωμένοι. Η κόρη της είναι στη Αθήνα δεν μπορεί να έρθει ... ποιος την προσέχει...;"
"Ο γείτονας ο Μάκης... και αυτός δεν έχει κλειδί δεν του δίνει και έτσι αναγκάζεται να πηδήξει από το μπαλκόνι για να μπει μέσα..."
Μόνη της είναι ... 87 χρονών. Σηκώνεται το πρωί και την παίρνει το πουλμανάκι του δήμου και την πάει στα ΚΑΠΗ να περάσει την μέρα της και το απόγευμα την γυρνάει πίσω.
Αν δεν ήταν και αυτό ... δεν ξέρω τι θα είχε απογίνει. Πόσο κακό μπορεί να έχει κάνει ένας άνθρωπος για είναι τόσο μόνος. Πόση πίκρα μπορεί να σκορπίσει μία γιαγιάκα που τώρα (ότι και να έκανε) ξεχνάει και το όνομά της... Πόσο πείσμα χρειάζεται για να μην δίνεις σημασία στον άνθρωπο που σε έφερε στη ζωή...
Η μοναξιά ενώς ανθρώπου δεν μετριέται σε ώρες μετριέται σε ανθρώπους και σε καλημέρες που ακούς κάθε μέρα.
Η συμπόνια και η ανθρωπιά δεν μετριέται σε ανταπόδωση μετριέται σε σκέψεις που κάνεις για τους γύρω σου. Είτε αυτοί είναι συγγενείς είτε είναι ξένοι.
Βλέπω στους χάρτες την πόλη που κοιτώ το απέραντο τσιμέντο με τα μικροσκοπικά μπαλκόνια και το ανύπαρκτο πράσινο .... Είναι απίστευτο πόση μοναξιά μπορεί να χωρέσει αυτό το χάος απο τσιμέντο.
Κοιτάξτε δίπλα σας ... μπορεί κάποιος να θέλει να ακούσει μία καλημέρα ... μπορεί να έχετε ανάγκη και εσείς...

ΟΒΑΜΑ for President!!!

Αχ τι χαρά που πήραμε !!!
Βγήκε ο Obama!!! Ξύπνησα και εγώ το πρωί, και ο κίτσος (το αμάξι μου) είχε μεταμορφωθεί σε ford focus 1.6, ή mazda 6 (ήταν πρωί δεν έβλεπα καλά ακόμη...) Η κίνηση είχε ελαττωθεί αισθητά, είδα και κάτι επιτόκια πεσμένα στο δρόμο, σκοτωμένα λέμε!!!!.
Τα ποσοστά σε μικροσωματίδια στην Θεσσαλονίκη έπεσαν στο μηδέν, Η οικονομία πήρε τα πάνω της!, τα ταμεία γέμισαν λεφτά και το ΕΦΑΠΑΞ θα το πάρουμε πριν καν βγούμε στη σύνταξη....
Ελπίδες, όνειρα, προσδοκίες...
Ένα πράγμα μόνο να ζητήσουμε από τον νέο σερίφη

ΝΑ ΜΑΣ ΑΦΉΣΕΙ ΉΣΥΧΟΥΣ ΕΠΙΤΈΛΟΥΣ και να κοιτάξει να μεζέψει το χάλι της χώρας του.

Κυριακή...

Τι έγινε...
Δεν χτύπησε το ρολόι; Θα αργήσω ... Τι ώρα είναι! Γιατί δε χτύπησε γμτ!
Έλα ρε ... χαλάρωσε Κυριακή είναι σήμερα δε πας δουλειά "Ουφ ωραία!". Το κορίτσι μου κοιμάται ακόμη ... άστη να ξεκουραστεί είναι ακόμη νωρίς (7-8 το πρωί) "καταραμένο συνήθειο ... να ξυπνάς πρωί όταν δεν πρέπει"
Ένα καφεδάκι και κάνα τσιγάρο στο μπλέ μαντεμένιο τραπεζάκι που βλέπει λίγο στον κεντρικό να κουτσομπολέψουμε τους απέναντι.... Μια χαρά είναι ακόμη έχει ζεστό καιρό με μία ζακετούλα μια χαρά τη "βγάζεις"....
"Τι έχουμε να κάνουμε σήμερα;... να στοκάρω λίγο το μπάνιο και να ανοίξω δύο τρύπες στην αποθήκη για να βιδώσω την λάμπα!"... Σιγά μην τα κάνω
πάλι θα γκρινιάζει το κορίτσι μου ... αλλά δεν πειράζει. Για μας τα αγοράκια η γκρίνια σας είναι μερικές φορές μελωδία (και αυτό σας τσατίζει ακόμη ποιο πολύ χε χε...).
Ώρα 10:00
Ξεκινάνε τα τηλέφωνα "Ξυπνηηηησατεεεε;;;;" Μαμά Νο 1
τι θα φάτε σήμερα, που θα φάτε, ή καόμη πολλές φορές πόσο θα φάτε...
"Άσε ρε μάνα θα μαγειρέψω εγώ σήμερα και έχω ξεπαγώσει και το κρέας από χθες..."
Μαμά Νο 2 (πεθερούλα)
"Ξυπνηηηησατεεεε;"
Μια από τα ίδια....
"Να είπε να μαγειρέψει ο fisherman σήμερα και έχω ξεπαγώσει το κρέας..."
Άμα πω να μαγειρέψω εγώ δεν πατάει κανείς στην κουζίνα ... ειδικά η γυναίκα μου ... για δύο λόγους
α) Τα κάνω χάλια
β) Τα κάνω χάλια
"Δε μου (με) λες;", "Δε λες τη μάνα σου να πω και την δικιά μου να έρθουν να φάμε όλοι μαζί;"
(θέλει ρίσκο η ζωή...)
"Ναι αλλά να συμμαζέψουμε πρώτα" (ναι μη σε πει η πεθερά σου ακαμάτρα...)
Πάλι με κόσμο θα είμαστε...Εγώ πότε θα σε δω λιγάκι... να είμαστε λίγο μόνοι μας...
Σπάνιο φαινόμενο η μοναξιά τελικά... Αλλά την Κυριακή όλοι για ένα περίεργο λόγο χαίρονται και ψάχνουν τους ανθρώπους τους και πράγματα που θα τους κάνουν χαρούμενους.
Το φαΐ άρχισε να μοσχομυρίζει (το κορίτσι μου δεν πήρε το ρίσκο να με αφήσει να μαγειρέψω... και εγώ δεν... επέμεινα καθόλου!). Το στενάκι γέμισε μυρωδιές ο Ήλιος μπαινοβγαίνει μέσα στα σύννεφα και που και που "λούζει" τις γλάστρες στο μπαλκόνι που επιμένουν ότι ακόμη είναι καλοκαίρι.
Η κυρα - Γεωργία γυρνάει από την εκκλησία...
'Όπου να ναι θα περάσει και ο πατέρας μου να πάει στο κουρείο να διαβάσει καμιά εφημερίδα και άμα βρει το φιλαράκι του τον δεξιό ... θα γίνει πάλι ένας καυγάς! Μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν. Θα έρθει μετά στο τραπέζι να μου τα πει..

Κυριακή είναι ο κόσμος ζει επιτέλους
Η μουντάδα φεύγει
Ο κόσμος μποτιλιάρεται ... αλλά χαμογελάει
Τα πιτσιρίκια βγαίνουν βόλτα με τα καρότσια τους και ένας χαζοπαππούς τα κυνηγάει στο πάρκο!
Ο κόσμος χαμογελάει
Είναι Κυριακή σήμερα...φορτώνουμε μπαταρίες...