Μια φορά και έναν καιρό...

Είναι 6 και 30 το πρωί στρίβω στην γωνία και μπαίνω στο εργοστάσιο …. Τι έγινε πάλι πολύ ησυχία έχει …. «δεν δουλεύουμε;» Πώς να δουλέψουμε αφού ο κόσμος είναι απλήρωτος πάλι δύο μήνες…
Φοβάμαι πως μία μέρα θα δούμε μαύρες σημαίες από έξω….
Πάω κτυπάω κάρτα ανεβαίνω στο εργαστήριο… κανένας … είναι όλοι μαζεμένοι στο κυλικείο.
Καπνιά και η μυρωδιά από την ψαρίλα ανακατεμένη μαζί με τον κόσμο που είναι σε απόγνωση ή στα όρια αυτής … Προσπαθούν να δουν μήπως κάποιος ξέρει κάτι μήπως κάποιος μπορεί να τους πει πότε θα πληρωθούν ή τι θα γίνει με την εταιρία…
15 χρόνια η ΑΜΑΣΑ Ελλάς ένας κολοσσός που παρήγαγε τεράστιες ποσότητες για τα Ελληνικά δεδομένα τόρα πια ντρέπεσαι να μπεις μέσα στο εργοστάσιο «Εκεί δουλεύεις; Καλά δεν έκλεισε η ΑΜΑΣΑ;»
Ξαφνικά φτάνει ένα αμαξάκι κατεβαίνει ένας ψηλός ασπρομάλλης με γυαλάκια λίγο χοντρούλης και μπαίνει μέσα στο κυλικείο….
Αυτοσυστήνεται και μας αποκαλεί συντρόφους …. Ήρθε ως εκπρόσωπος του εργατικού κέντρου ….. λέει.
Παίρνει το λόγο και ξεκινάει να μιλάει για την εργοδοσία και ότι πρέπει να μην υποκύψουμε και να μην ενδώσουμε σε διακανονισμούς με την Διοίκηση ….
Λογικό ακούγεται αφού μας φέρονται έτσι στο κάτω κάτω όλοι να φύγουμε θέλουμε με την δυνατή χασούρα αλλά πάλι….
Οι γυναικούλες αμόρφωτες πολλές από αυτές αλλοδαπές και πολλές από αυτές σε μεγάλη ηλικία … Θέλουν κάνα δυο χρόνια να βγουν στη σύνταξη … Θα προλάβουν;
Τον κοιτάνε στα μάτια φαίνεται να ξέρει τον νόμο και του μιλάει για το δίκιο τους και ότι πρέπει να πολεμήσουν για αυτό…
Η διοίκηση κατεβάζει πρόταση για διακανονισμό… Αναστάτωση «Τι θα κάνεις;;;» Ρωτάει η Λουκίτσα … «Ξέρω γω;;; Τα λεφτά μου θέλω και να φύγω!!!!»
Κατεβαίνει ο Γιώργος διευθυντής στις μεγάλες εποχές της ΑΜΑΣΑ … «Να δώσουμε μία παράταση να δουλέψουμε είναι αρχή της σεζόν ίσως βγει κάτι»…
Ο ψιλός κύριος λέει πάλι όχι… Συμφωνούν όλοι σχεδόν μαζί του…
«Ποιος είναι ;;;;» … «Είναι από το εργατικό κέντρο Θεσσαλονίκης ο γραμματέας…»
Περίεργο … εγώ γιατί δεν ξέρω κάτι….(Ψαροτικό τηλεφώνημα)
«κε Γιαννόπουλε (Πρόεδρος του ΕΚΘ) καλησπέρα…. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που στείλατε τον γενικό γραμματέα του κέντρου στην ΑΜΑΣΑ»….
«Εμείς δεν στείλαμε κανένα ο συγκεκριμένος επικαλείται το ρόλο του για να παίρνει κόσμο στο ΠΑΜΕ όπου είναι και εκεί γενικός γραμματέας. Θα έρθω εγώ από εκεί με το συμβούλιο»
Η συνάντηση έγινε τελικά έξω από την επιθεώρηση εργασίας όπου μας πρόλαβε η δικηγόρος του ΠΑΜΕ και ανέβηκε σαν εκπρόσωπος του προσωπικού (και εμού δηλαδή χωρίς εγώ να το ξέρω… ή να το θέλω). Ο Γιαννόπουλος έφτασε αργά (όπως πάντα εμείς οι ΠΑΣΟΚΟΙ ερχόμαστε καθυστερημένα).
Τελείωσε η συνεδρίαση και έγινε διακανονισμός ο Γιαννόπουλος κατεβαίνει με βρίσκει και πάω να τον ρωτήσω τι έγινε και αυτός σχεδόν με κόβει «Να μαζέψουμε μερικά άτομα και να κάνουμε ένα σωματείο με δικό μας κόσμο… θέλω να μου βρεις ονόματα…»
Αυτή είναι η αλήθεια το συνδικαλισμού στην Ελλάδα οι μεν κουκουλοφόροι σωματέμποροι του ΚΚΕ και οι δε ψηφοθηρικά αρπακτικά με βουλευτικές προοπτικές. Όλοι τους όρνεα πάνω από το κουφάρι των εργαζομένων και τις κάθε φαλιρισμένης επιχείρησης. Δεν νομίζω να υπάρχει κάτι ποιο βρόμικο από τον συνδικαλισμό αυτή την στιγμή στην Ελλάδα.
…Οι κοινωνικοί φορείς και εκπρόσωποι εκκολαπτόμενοι πρώην παραγοντίσκοι κομμάτων που παρασιτούν στην πολιτική και τελικά τα καταφέρνουν εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη για δουλειά …
Εκλογές έρχονται θα μου πείτε και εγώ ασχολούμαι με …ξινά σταφύλια…
Όχι εγώ ασχολούμαι με αυτό που έζησα και την σαπίλα της βάσης της δομής κοινωνίας μας… Ο πολίτης θα συνεχίσει να είναι απροστάτευτος και μετά από τις εκλογές γιατί το κράτος έχει απαξιώσει τις δομές εκείνες που τον προστατεύουν, επιτρέποντας σε κάθε περίεργο ικανό ή ανίκανο άνθρωπο ή ανθρωπάκο να εκμεταλλευτεί για δικό του όφελος τον πόνο και την ανάγκη.
Εγώ θα ψηφίσω αυτόν που θα μου εμπνεύσει ασφάλεια…

Επιστροφή

Είχα πει ότι θα γυρίσω πίσω ...
Δεν ξέρω για πόσο αλλά αποφάσισα να γράφω λίγο συχνότερα από εδώ και πέρα.
Το χρωστάω σε ένα φιλαράκι που πάλι δεν μπόρεσα να δω το καλοκαίρι (τον ndn).
Ο χρόνος που πέρασε ήταν περίεργος...
Αποχαιρέτησα την παλιά μου δουλειά πιστεύοντας οτι πάω για κάτι καλύτερο και έπεσα στα βαθιά και σκοτεινά νερά της αβεβαιότητας.
Πήγα σε μία μεγάλη εταιρία με τεράστια για τα ελληνικά δεδομένα παραγωγή και βρέθηκα σχεδός χωρίς δουλειά... Η εταιρία ήταν η ΑΜΑΣΑ ΕΛΛΑΣ ΑΕΒΕΤ. Ένα τεράστιο θηρίο με δυναμικότητες παραγωγής που ξεπερνούσαν το συνηθισμένο αλλά εγώ την βρήκα άδεια σχεδόν νεκρή ...
Παγιδεύτηκα ... Ο κόσμος μου άρχισε να γεμίζει σκοτάδι και αβεβαιότητα ... Τα πάντα κινούνταν γύρω από το αδύναμο οικονομικό μου.
Η όμορφη γοργόνα μεταμορφώθηκε σε σκοτεινό θηρίο, σε σκύλα που κάθε μέρα έκοβε ένα κομμάτι μου και με πότιζε με κάθε λογής αρρώστια
Έκανα προσπάθειες να ξεφύγω ...
Το να ζητάς δουλειά δεν είναι κακό ...
Τελικά ξεμπέρδεψα... Ξέφυγα τώρα είμαι αλλού
Τρέχω σα τον τρελό! Δεν παραπονιέμαι ... Εγώ το έζησα ξέρω πως είναι να μην ξέρεις αν το άλλο πρωί που θα πας στην δουλειά δεν θα ευρείς την πόρτα του εργοστασίου ανοιχτή ... Μαύρες σημαίες.
(Θα γράψω και για τα κοράκια του ΠΑΜΕ την επόμενη φορά... μη φοβάστε! θα το κάνω και με ονόματα αρκετά πια..!)
Έχω τόσο θυμό μέσα μου για το ψέμα που άκουσα ... Έχω τόσο θυμό μέσα μου για το ψέμα που πίστεψα ...
Μαθαίνω όμως από τα λάθη σιγά σιγά...
Αυτά για το τι έγινε όσο έλειπα... Δεν είναι αυτός ο λόγος όμως που γράφω...

Τώρα όλα έχουν αλλάξει ...
Στο σπίτι δεν είμαστε πια δύο ...
Από την Πέμπτη που μας πέρασε είμαστε πια τρεις!...
Μια ψυχούλα ακόμη μπήκα στην ζωή όλων μας... και στην δική σας μαζί.
Ένας παίδαρος 3630 gr που τρώει λαίμαργα!
Μία ψυχούλα που πρέπει να του εξηγήσω όλη μου του ζωή ότι βλέπει ότι ακούει ότι αισθάνεται...
Να μάθω και εγώ πάλι πως είναι να σκέφτεσαι απλά και ευθεία όπως ένα παιδί...
Γιατί η εξυπνάδα και η ευφυΐα δε κρύβεται στην πολυπλοκότητα αλλά στην ευθεία γραμμή, στην απλότητα.
Η γαλήνη κρύβεται στον τρόπο που το κοιτάει η μάνα του, που τόσο πολύ κουράστηκε τόσα χρόνια να τον κάνει.
Το κίνητρο να συνεχίσεις να υπάρχεις, να αναπνέεις να ΖΕΙΣ, είναι η στιγμή που θα σε καταλάβει ότι τον έχεις αγκαλιά και θα ηρεμήσει και θα κάνεις την εξής απλά μεγαλειώδη σκέψη : "Με κατάλαβε... με ξέρει..."
Αυτό είναι λόγος να υπάρχεις είναι λόγος να σκεφτείς ότι αξίζει τον κόπο να είσαι εδώ
Σας το υπόσχομαι θα του μάθω ότι καλό έχω πάνω μου...
Σας το υπόσχομαι θα μάθω από αυτόν όσα περισσότερα μπορώ!
Και ίσως γίνω και εγώ καλύτερος άνθρωπος...
Γιατί η ευτυχία κρύβεται σε μικρά πράγματα:
Κάτω από ένα βότσαλο στην παραλία, μέσα σε ένα βλέμμα, σε μια τρυφερή ανασούλα ενός μωρού, σε ένα χαμόγελο.

ΥΓ Φέτος τις εκλογές εγώ τις κέρδισα...

Προσεχώς...

Ξέρω ότι δεν έλειψα σε πολλούς...
Ξέρω όμως ότι κάποιοι ακόμη με θυμούνται
Κάθε μέρα που περνά σκέφτομαι ότι θέλω να γράψω αλλά...
Όχι ακόμη...
Αν θέλετε περιμένετε λίγο σε κάνα μήνα ίσως ...
Και έχω να πω πολλά...
Να ξέρετε η θάλασσα είναι μεγάλη, ερωτική και αδίστακτη
Στον αφρό της μπορεί να ζουν γοργόνες
Αλλά στο βυθό της κρύβει τα ποιο τρομακτικά θηρία
Πρέπει να την αγαπάς και να τη σέβεσαι
Έτσι όπως είναι η ζωή μας μια απέραντη θάλασσα ...
Με τα σκοτεινά της βάθη
Και τις ερωτικές πόθοκλειδοκατόρισες γοργόνες...

Fisherman

Εφαρμογές των νόμων της φυσικής και της φύσης…

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσο απλός είναι ο τρόπος λειτουργίας μίας κοινωνίας; Μάλλον όχι, γιατί πιστεύουμε γενικότερα ότι μία κοινωνία αποτελεί μία τεράστια κινούμενη εικόνα που το κάθε τι επηρεάζει το σύνολο και προκαλεί μικρές αλλά σημαντικές αλλαγές.
Παρά τα παραπάνω όμως πιστεύω ότι η όλη πολυπλοκότητα αυτή, διέπεται από απλούς κανόνες που αποτελούν και τις βασικές αρχές λειτουργίας του όλου συστήματος. Για παράδειγμα, ο αποκλεισμός των … σκάρτων από τα κοινωνικά σύνολα όσο και αν δεν το δεχόμαστε είναι νόμος της φύσης, και όσο και να εξελιχθούμε θα συνεχίζουμε με τον ένα ή άλλο τρόπο να ψάχνουμε για τρόπους «διαχείρισης» τέτοιων περιπτώσεων.
Ένας ακόμη κανόνας είναι αυτός που επιβάλει την ανυπαρξία κενού σε ένα σύστημα. Τι εννοώ; Πολύ απλά όταν μία κοινωνική ομάδα αντίληψη, ιδέα, ρεύμα αδυνατεί να εξηγήσει – απαντήσει σε κάποιες ανάγκες της κοινωνίας τότε μία άλλη αντίληψη, ιδέα, ρεύμα θα σπεύσει να καλύψει το κενό.
Πρόσφατα παρατηρήσαμε την κάλυψη ενός τέτοιου κενού. Του κενού της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας. Όταν σε μία κοινωνία δημιουργείται τέτοιου είδους κενό τότε οι πρώτοι που θίγονται είναι αυτοί που ζουν στις παρυφές της. Αυτοί δεν συμφωνούν με αυτήν αλλά παρόλα αυτά είναι απαραίτητοι για την λειτουργία της, και για την ισορροπία τους συστήματος.
Το παρών σύστημα λοιπόν είναι ανίκανο να καλύψει τις αγωνίες και δίκιο των ανθρώπων αυτών και ως αποτέλεσμα αυτοί οδηγούνται σε ακόμη ποιο ακραίες θέσεις όπως αυτές που εκφράζονται μέσω των διαφόρων τρομοκρατικών οργανώσεων. Πρέπει να προσπαθήσουμε να ενσωματώσουμε όλη αυτή την διαφορετικότητα στον κοινωνικό ιστό … Δεν το κάνουμε…
Τώρα η ανικανότητα μας, η αδυναμία της πολιτικής να εκφράσει το σύνολο της κοινωνίας και των ρευμάτων που την αποτελούν, η διαφθορά και η απαξίωση των πολιτικών έχει μετατρέψει αυτό το κατά τα άλλα κοινωνικό φαινόμενο σε μείζον πρόβλημα.
Αυτό που αναρωτιέμαι είναι ως πότε θα θεωρούμε την διαφορετικότητα ως προσβολή για την κοινωνία μας και θα απωθούμε από το κοινωνικό σύνολο αυτούς που την εκφράζουν. Ίσως εάν τους ακούγαμε να καταφέρναμε να γίνουμε και εμείς καλύτεροι.