Τέλος και οι εκλογές

Οι λαρισαίοι μαλιοτραβήχτηκαν. Ο Μπουτάρης κέρδισε, ο Παπαδόπουλος έγινε μούσκεμα ο Ψωμιάδης θα ντυθεί φέτος κολομπίνα και όλα καλά.
Το χρέος έχει φτάσει ποιο ψηλά και από την κ...φαρδία μου που έχω ακόμη δουλειά και η ζωή συνεχίζετε...
Με τους εκλεγμένους όμως στην τοπική αυτοδιοίκηση τί γίνεται;;;
Ποιοι θα "μανατζάρουν" όλο αυτό το τεράστιο πράγμα που λέγεται δήμος;;;
Τώρα πια δεν έχουν να κάνουν μόνο με την τρύπα στο δρόμο του γείτονα που κρατάει 10 ψήφους. Έχουν να κάνουν με πολλά περισσότερα.
Είναι άραγε ικανοί (ο κρεοπώλης της γειτονιάς και ο βιοτέχνης υποδημάτων που βγαίνει χρόνια τώρα επειδή έχει καλό παπούτσι) να διοικήσουν ένα δήμο;;;
Δύσκολο το βλέπω... φαντάσου οι παραπάνω να έχουν και αρχηγό τους μια ... Κολομπίνα...
Αλλά αφού αυτό μας αξίζει γιατί εμείς τους βγάλαμε περαστικά μας ...
Άμα βρω χρόνο θα γράψω και κάτι για τον Μπουτάρη ο τύπος είναι όλα τα λεφτά

Δυνατότητα διαπραγμάτευσης...

Μεταξύ δουλειάς και μπέμπη κάθομαι (όσο χρόνο διαθέτω) και σκέφτομαι ποιο είναι το κυριότερο πράγμα που χάνει ο άνθρωπος κάθε φορά που η κοινωνία που ζει χάνει ένα από τα χαρακτηριστικά που ορίζουν της σταθερότητά και ομαλή λειτουργία της.
Διαπίστωσα λοιπόν το εξής...
Όπως είχα αναφέρει και σε προηγούμενη ανάρτηση ο πολίτης της παραπάνω κοινωνίας χάνει την διαπραγματευτική του ικανότητα. Αυτό που προσφέρει δηλαδή στην κοινωνία βρίσκεται σε αφθονία σε τέτοιο βαθμό που δεν είναι πια χρήσιμος η υπολογίσιμος Ο ανταγωνισμός είναι τόσο μεγάλος που η "ζήτηση" ρίχνει τις "τιμές" σε σημείο που η προσφορά του ατόμου είναι αμελητέα και μη υπολογίσιμη.

Ένας άλλος λόγος που κάποιος χάνει την ικανότητα του να διαπραγματευτεί είναι η αδυναμία του συνόλου της κοινωνίας να μπορέσει να κρατήσει "ανέπαφους" τους κανόνες που την διέπουν. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το σύνολο της να ολισθαίνει σε άλλες λύσεις και τρόπους που δεν είναι και τόσο δίκαιοι ή ισορροπημένοι ...

...(διάλειμμα να ταΐσω το μπέμπη)...

Θα έλεγα ότι ο δεύτερος λόγος "γεννά" τον πρώτο και "γεννιέται" από την ανικανότητα της κοινωνίας ή των συνόλων που την απαρτίζουν να "διαπραγματεύονται¨και να διεκδικούν την σωστή εφαρμογή των κανόνων που έχουν ορίσει. Ένας φαύλος κύκλος...

Μία τέτοια κοινωνία είναι και αυτή που έχουμε φτιάξει και εμείς. Η αδυναμία μας να ελέγξουμε την εφαρμογή των κανόνων που έχουμε θέσει οδήγησε το σύνολο της δομής και των κανόνων που έχουμε θέσει σε εκφυλισμό και τελικά σε απουσία. Έτσι, απουσία δικαιωμάτων και μηχανισμών, έχουμε χάσει την δυνατότητα να διαπραγματευόμαστε και γενικότερα να απουσία βαρύτητας και αξίας σε ότι προσπαθούμε ατομικά να πετύχουμε.

Η κατάρρευση των βασικών κανόνων και αρχών του συνόλου έχει αποδεκατίσει την ατομική μας δυναμική και ικανότητα. Η κοινωνία μας έχει πλέον αποκτήσει την λογική της αγέλης με έναν αρχηγό και ένα σύνολο από υπηρέτες που ακολουθούν οχι γιατί πιστεύουν στον ένα αλλά επειδή μόνοι τους είναι απροστάτευτοι να αντιμετωπίσουν άλλα σύνολα. Δεν υπάρχει συντεταγμένη πολιτική, συντονισμός και οι ισχύς των μικρών αυτών ομάδων είναι μικρή και ανίκανη να προκαλέσει κάποια αλλαγή.

Δεν έχουμε πλέον την δυνατότητα να διαπραγματευόμαστε τίποτε γιατί δεν υπάρχει το αίσθημα της συλλογικής ασφάλειας και της αλληλεγγύης.

(μετά από αυτη την αναλαμπή πάω να παίξω με το μωρό χε χε...)

Περασα να πω ένα γειά

Καλά το ξέρω άλλα υποσχέθηκα αλλά κάνω...
Είπα θα γράφω ποιο συχνά αλλά βλέπετε δεν προλαβαίνω πια...
Έχω βάλει τον μικρό για ύπνο η γυναίκα μου πήγε μια βόλτα να ξεσκάσει και μεταξύ μπάνιου για το μωρό και ξεκούρασης είπα να γράψω κάτι...
Τον Οκτώβρη έγραψα για τον φόβο... Αυτός υπάρχει ακόμη αλλά έχει ανακατευτεί με ένα γκρι χρώμα φτιαγμένο από αναμονή. Ο κόσμος περιμένει ακόμη να δει αλλαγές ελπίζω σύντομα να συμβεί και αυτό.
Η αλήθεια είναι ότι δεν παρακολουθώ και πολύ ούτε τηλεόραση ούτε γενικά τα νέα. Τρέχω στην δουλειά μου και όταν γυρνάω σπίτι παίζω με τον πιτσιρίκο μου. Ας πούμε ότι απέχω συνειδητά από την πολιτική για κάποιο καιρό τουλάχιστον.
Αυτό όμως που εισπράττω από τους γύρω μου συνεχίζει να είναι φόβος...
Ως άνθρωποι εργαζόμενοι, υπάλληλοι ή ελεύθεροι επαγγελματίες έχουμε χάσει την "διαπραγματευτική μας ικανότητα". Δεν μπορούμε πια να "παζαρέψουμε" τις υπηρεσίες που προσφέρουμε στην δουλειά μας... Γιατί υπάρχουν πολλοί που θα προσφέρουν τα ίδια με λιγότερα έξοδα. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει σύντομα όσες ομιλίες και συνεντεύξεις τύπου ακούσουμε.
Η οικονομία έχει πάρει την κατιούσα οριστικά. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει πλέον πολύ λίγος χώρος για ελιγμούς. Αν αυτό ισχύει για εταιρίες που πουλάνε τρόφιμα τότε φανταστείτε αλλού σε υπηρεσίες ας πούμε... Τα πράγμα είναι πολύ δύσκολα...
Το κλήμα δεν αλλάζει εύκολα και η κρίση μάλλον θα βαθύνει πολύ περισσότερο από όσο νομίζουμε. Απλά η κρίση δεν έχει αρχίσει ακόμη.


Τέλος πάντων συμβουλή μου είναι να βρείτε όλοι σας μια υσιχη γωνιά μέχρι να περάσει η μπόρα και τα μετά βλέπουμε...

PS Ο πιτσιρίκος μου είναι ο ποιό όμορφος μπέμπης του κόσμου και εγώ ο ποιό χαζομπαμπάς που υπάρχει !!!!!!

Οι εκλογές και ο φόβος

Οι εκλογές στην Ελλάδα είναι η εκδίκηση το μικροαστού. Όλοι γνωρίζουν ότι το να γίνει κάτι τις προκοπής σ’ αυτό τον τόπο από κυβέρνηση είναι από αδύνατο έως ουτοπία. Ο μόνος τρόπος λοιπόν να πούμε αυτό που θέλουμε είναι κάθε 3-4 χρόνια να πηγαίνουμε να ψηφίζουμε πιστεύοντας ότι κάποιον θα τιμωρήσουμε…
Στην ουσία αυτό που κάνουμε είναι ένα τεράστιο ομαδικό, συλλογικό και … πάνω από όλα «δημοκρατικό» group therapy…
Εγώ βγαίνοντας βροντοφώναξα από μέσα μου
«ΕΙΜΑΙ Ο FISHERMAN ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!!!»
Τώρα θα μου πείτε γιατί τα λέω έτσι απαισιόδοξα…
Πολύ απλά … Η πολιτική στην Ελλάδα έχει απαξιώσει ακόμη και τις ευθύνες…
Βγαίνει ο κάθε ένας πολιτικός και φωνάζει «αναλαμβάνω τις ευθύνες μου!!!!»
Ε και …;;;;!!!! Τι έγινε δεν σου τις ζητάει πια θα κάνεις έτσι και αλλιώς ότι θέλεις.
Στην Ελλάδα η πολιτική έχει υπερκεράσει τους νόμους της φυσικής.
Δεν υπάρχει αντίδραση – κόστος – απονομή ευθυνών… Παρά μόνο λόγια …
Μπορεί άραγε ο Γιώργος να κάνει κάτι ;;;;
Έχει την ικανότητα το σθένος και τα στελέχη;;;;
Εγώ προσωπικά δεν του ζητάω τίποτε παραπάνω από την νέα κυβέρνηση …
Μόνο ένα πράγμα.
Να διώξει τον φόβο από τα μάτια του κόσμου
Να διώξει την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια
Να τιμωρεί επί τέλους τους ενόχους
Να κάνει τον πολίτη να νιώθει ασφαλής