Mία στο καρφί και μία στο πέταλο

Επειδή μία στο καρφί και μία στο πέταλο είναι κακό πράγμα και συμπέρασμα δε βγαίνει πρέπει και εγώ να πάρω επιτέλους θέση για το τι ψήφισα τελικά. Να πω και εγώ δηλαδή τι υποστήριξα και γιατί. Με χαρά παρατήρησα ότι όλοι αυτοί που κατά καιρούς διαβάζω υποστήριζαν με επιχειρήματα τους υποψήφιους αρχηγούς τους και πραγματικά με βοήθησαν στην διαδικασία να διαλέξω και εγώ.
Ξεκινάω λοιπών.
Γιώργος Παπανδρέου
Λίγος, ανεπαρκής καπετάνιος, αδύναμος να αντισταθεί ακόμη και στην ειρωνεία του αντιπάλου του, ασταθές ύφος, δεν ενέπνευσε ποτέ εμπιστοσύνη στη βάση (πέρα από το όνομα).
Παρ’ όλα αυτά οραματιστής και έμπειρος πολιτικός που αν … διορίζονταν ποτέ πρωθυπουργός θα έκανα σοβαρές τομές και αλλαγές (πρέπει όμως να εκλεγεί πρώτα …)
Βαγγέλης Βενιζέλος
Έδωσε από την αρχή του στίγμα του επιθετικού πολιτικού. «Άλογο» κούρσας που κερδίζει κάθε αδυναμία του αντιπάλου του αλλά… ατίθασο!. Ένα ποτηράκι καφέ ήταν ικανό να προεξοφλήσει κάτι που δεν ελέγχει αυτός : Το ποιος θα είναι αρχηγός! Στον ιδιωτικό τομέα θα τον ήθελα μαζί μου, όχι στο ίδιο πόστο (θα μου έπαιρνε τη θέση). Εδώ όμως μιλάμε για πολιτική όχι για εταιρία. Δεν έπεισε για αριστερός.
Από την άλλη ικανός να διοικήσει. Τον κατέχει μία τρομερή ευφράδεια λόγου που θα έκανε τον Κώστα Κωστάκη …
Αν θα ψήφιζα κάποιον αυτός θα ήταν ο Βαγγέλης Παπανδρέου. Ένα μέρος ο καθένας από αυτά που σχηματίζουν ένα ηγέτη αλλά όχι και τα δύο μαζί.
Το έριξα και εγώ στον Σκανδαλίδη γιατί τουλάχιστον αν και με μηδενικές πιθανότητες εκλογής είναι ο μόνος που με έπεισε ότι θα είναι 100% μαζί με τους υπόλοιπους την άλλη μέρα.
Θα περιμένουμε μάλλον ακόμη για να δούμε έναν καινούριο ηγέτη. Όχι έναν Αντρέα Παπανδρέου αλλά έναν νέο πραγματικό ηγέτη που δε θα μοιάζει με κανέναν. Γιατί ηγέτης δεν είναι αντίγραφο, απομίμηση ή υποκατάστατο. Ηγέτης είναι η αρρώστια των αντιπάλων που δεν έχουν τα αντισώματα να αμυνθούν δεν έχουν το εμβόλιο…
Γι’ αυτό λέω ότι ο ηγέτης γίνεται ΔΕΝ γεννιέται.

Πάλι μου ρε συ Γιώργο…

Όλα καλά κάναμε εκλογές, ήρθε πολύς κόσμος, η διαδικασία πήγε μάλλον καλά και βγάλαμε και αρχηγό με μεγάλο ποσοστό! Είναι αδιαμφισβήτητος και έχει πλέον όλη την ευθύνη πάνω του. Βγήκε λοιπόν το βράδυ και έκανα τις δηλώσεις του. Ωραίες, ενωτικές, με όραμα και στο τέλος …. Νααατα μας… «Θα πάρω τις αποφάσεις ΜΟΥ….». Γιατί πάλι σε Γιωργάρα ΜΟΥ; Αφού δεν σου βγαίνει ρε παλικάρι μου, δεν σε παίρνει πως το λένε γιατί το κάνεις. Όλα ενωτικά όλα συλλογικά αλλά αποφάσεις εσύ πάλι, δε ρωτάς κανένα πάλι; Ή ρωτάς πάλι τους ίδιους.
Είπα σ’ αυτό το Post να γράφω τις αλήθειες που πιστεύω και αυτό κάνω. Κύριε Γιώργο (και όχι ΓΑΠ …) είστε ο καπετάνιος σε ένα πλοίο με μεγάλη ιστορία και παρελθόν. Χρειάζεστε βοήθεια από ανθρώπους που έχουν την δυνατότητα να το κάνουν. Αν αποφασίσετε πάλι να τα κάνετε όλα μόνος σας, πάλι λάθη θα κάνετε. Γιατί μπορεί να έχετε την γνώση, μπορεί να είστε ο αρχηγός, αλλά εκλεχθήκατε δεν διοριστήκατε, και μαζί με εσάς και άλλοι κρίθηκαν και ψηφίστηκαν. Καλό αυτό που αναφέρετε περί συλλογικής διακυβέρνησης, αλλά σε όλα τα στάδια της όχι μόνο εκεί που φαίνετε να σας βολεύει. Αφήστε λοιπόν τα μου και συνεργαστείτε με όλους.

Ήπαμε αρχηγός ναι αλλά όχι και στην ασυλία... αυτά περάσανε...

Τα δεδομένα και δεδομένοι

Πέρασαν και οι εκλογές του ΠΑΣΟΚ πέρασαν και οι βουλευτικές όσοι τρέξαμε – τρέξαμε. Όσοι κερδίσανε - κερδίσανε τώρα τα κεφάλια μέσα…
Ή μήπως όχι. Γιατί το να πάρεις τις βουλευτικές εκλογές έχει καλώς … το να πάρεις την προεδρία του ΠΑΣΟΚ τι «καλώς» έχει. Την ώρα που το γράφω δεν ξέρω αποτελέσματα ακόμη οπότε θα υποθέσω κάποια πράγματα…
Να σας πούμε λοιπόν… ότι αύριο θα πανηγυρίσουν κάποιοι έχω αναφερθεί σε αυτούς σε προηγούμενο post μου. Τα δεδομένα όμως είναι τα εξής: το ΠΑΣΟΚ είναι αντιπολίτευση το επαναλαμβάνω ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΠΟΛΊΤΕΥΣΗ!!!.
Σε εσάς που χαίρεστε το λέω δεν κυβερνάτε τίποτε. Γιατί τα δεδομένα είναι διαφορετικά!
Πέρα λοιπόν από τα δεδομένα που είναι σκληρά και τσούζουνε και εμένα (ΠΑΣΟΚΟΣ γαρ) υπάρχουν και δεδομένοι. Αυτούς του ξέρετε;;;
Όχι δεν είναι ελιν ή νεφελιμ που λέει ο τρελάρας ο Λιακόπουλος (αλλά έχει γίνει πλούσιος με τις βλακείες αυτές), είναι όλοι αυτοί που θεωρούνται σίγουροι ψήφοι. Είναι αυτούς που λέω εγώ μουτζαχεντίν του ενός ή του άλλου. Είναι κάτι σαν να λέμε «αυτοματάκια» που κάνουν κάτι μόνο αν λάβουν εντολή. Φυσικά δεν νομίζω να παραδεχτεί κανείς ότι είναι κάτι τέτοιο.
Οι δεδομένοι λοιπών έχουν την μανία και ξεχνούν τα δεδομένα ή μάλλον να αδιαφορούν για αυτά. Δεν έχουν καμία διάθεση να κρίνουν τις επιλογές τους και τους ανθρώπους που υποστηρίζουν γιατί απλά θα τους στήριζαν ακόμη και αν αυτοί πάθαιναν εγκεφαλικό (βλέπε δεξιά και Έβερτ…). Αποτελούν τους κλασσικούς κλακαδόρους και υβριστές, με άλλα λόγια την γραμμή κρούσης του εκάστοτε φιλόδοξου βουλευτή ή υποψήφιου αρχηγού. Να μη σας κουράζω άλλο με το προφίλ ξέρετε ποιους εννοώ.
Τέτοιους δεν χρειαζόμαστε πουθενά. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που να κρίνουν και να συγκρίνουν. Να είναι άξιοι αντίπαλοι σε μία συζήτηση. Γιατί το να συμφωνούν όλοι είναι αδύνατο και το οδηγεί είτε η άγνοια είτε ο φόβος. Όπου υπάρχει δημοκρατία αυτά τα δύο δεν έχουν θέση.

Προτάσεις για την παιδεία γιατι ...ετσι μου αρέσει

Ίσως το θέμα της παιδείας να αποτελεί ένα από τα ποιο πολυσυζητημένα θέματα της εποχής μας. Παρά το γεγονός όμως αυτό προσωπικά πιστεύω ότι η ουσία παραμένει ακόμη ανέγγιχτη. Γνωματεύσεις υπάρχουν πολλές μα ο… ασθενής δεν έχει βρει ακόμη την θεραπεία του. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι το γεγονός ότι πάντοτε η κεντρική εξουσία είναι μακριά από το πρόβλημα. Μην έχοντας λοιπόν τον έλεγχο το σύστημα παράκμασε και έφτασε μάλλον σε σημείο να μην υφίσταται πλέον.
Όπως λοιπόν γίνεται στα προηγμένα κράτη η παιδεία αποτελεί ένα άκρως αποκεντρωμένο θεσμό που ελέγχετε από τις τοπικές κοινωνίες – δήμους. Ίσως αυτό αποτελεί την καλύτερη λύση και για εμάς. Ποιος ξέρει καλύτερα από τις τοπικές κοινωνίες τις ανάγκες ενός σχολείου ή ενός συγκροτήματος σχολείων από την τοπική δημοτική αρχή.
Η διαχείριση των οικονομικών για παράδειγμα είναι αρμοδιότητα των σχολικών επιτροπών. Επίσης η γενικότερη εύρυθμη λειτουργία του σχολείου αποτελεί αρμοδιότητα του συμβουλίου γονέων και κηδεμόνων. Ακόμη ποιος καταλληλότερος από την ίδια τοπική κοινωνία για την κρίση και επιλογή των δασκάλων και καθηγητών ενός σχολείου. Τέλος οι κτηριακές ανάγκες αποτελούν και αυτές ένα κομμάτι του συνόλου που πρέπει να ελέγχεται από την ευρύτερη τοπική αυτοδιοίκηση. Η λειτουργία των Καποδιστριακών δήμων που μπορούν πλέον να διαχειρίζονται περισσότερα χρήματα είναι μια πολύ καλή «μαγιά» για το παραπάνω.
Κλείνοντας την ενότητα αυτή της υποδομής, δηλαδή των σχολείων σε υλικοτεχνική υποδομή και προσωπικό, πιστεύω ότι αυτό που πρέπει να κάνει το κεντρικό κράτος είναι να αποκεντρώσει ριζικά τα θέματα διαχείρισης των υποδομών των σχολείων. Να δώσει επίσης υποχρεωτικό χαρακτήρα στην λειτουργία του συμβουλίου γονέων και κηδεμόνων με διοικητικό συμβούλιο που θα εκλέγεται και δεν θα διορίζεται. Επίσης πρέπει ο ροή των κονδυλίων να κατευθύνεται απ’ ευθείας στους δήμους και όχι μέσω ενδιαμέσων σταθμών όπως γίνεται μέχρι τώρα.
Όσον αφορά την διδακτέα ύλη, αυτή πρέπει να αποδεσμευτεί από ένα και μόνο βιβλίο. Ο μαθητής πρέπει να αλληλεπιδρά με την γνώση να ψάχνει για διαφορετικές πηγές και αποκτά έτσι κριτική ικανότητα. Η παπαγαλία καταργήθηκε αλλά παρόλα αυτά υπάρχει μόνο ένα βιβλίο που αποτελεί την διδακτέα ύλη. Γι’ αυτό υπάρχουν και τα φροντιστήρια… γιατί υπάρχει ένα βιβλίο για κάθε μάθημα.
Αν όμως υπήρχε σχολική βιβλιοθήκη (υποδομές) ικανή να υποστηρίξει τους μαθητές στον τομέα αυτό, και το μάθημα θα γινόταν υπό την μορφή εργασιών από πηγές που ο κάθε μαθητής θα επέλεγε. ‘Έτσι το φροντιστήριο, αν μη τι άλλο… θα είχε μικρότερο ρόλο. Καταλήγοντας, πιστεύω ότι η εκμάθηση μετά από την πέμπτη – έκτη δημοτικού θα έπρεπε να γίνεται υπό την μορφή εργασιών. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι οι μαθητές έχουν την καλύτερη δυνατή πρόσβαση σε πληροφορίες και γνωστικές πηγές που χρειάζονται.
Το κεντρικό κράτος θα μπορούσε να είναι αυτό που θα δίνει το γενικό ύφος των παρερχόμενων θεμάτων των εργασιών χωρίς να επεμβαίνει περεταίρω στην αξιολόγησή τους, αρμοδιότητα των καθηγητών φυσικά. Επίσης σημαντικός ο ρόλος του στο να παρέχει το οικονομικό υπόβαθρο στην ανάπτυξη των τοπικών βιβλιοθηκών αλλά και την παροχή της πληροφορίας και με άλλα μέσα ηλεκτρονικά ή μη.
Η είσοδος των μαθητών στα πανεπιστήμια να γίνετε βάση της συνολικής τους απόδοσης στα χρόνια του γυμνασίου και του λυκείου. Η απόδοση αυτή θα κρίνεται και από την απόδοσή τους στις εργασίες αλλά και στην κατά περιόδους αξιολόγηση των εργασιών από ελεγκτές του υπουργείου.
Εν κατακλείδι πιστεύω ότι αυτό που μπορεί να σώσει πραγματικά την παιδεία είναι η αποκέντρωση και η απεξάρτηση από την καθεστωτική διδαχή ενός και μόνο βιβλίου, μίας και μόνο άποψης που μπορεί είναι πιστεύω ο λόγος ύπαρξης των «παράσιτων» που ακούν στο όνομα φροντιστήρια.
Στο παρόν άρθρο (που είναι πραγματικά μεγάλο και μάλλον κουραστικό) δεν αναφέρθηκα στον τρόπο ελέγχου των δασκάλων και καθηγητών. Αν μου δοθεί η ευκαιρία θα το κάνω αργότερα.