Δυνατότητα διαπραγμάτευσης...

Μεταξύ δουλειάς και μπέμπη κάθομαι (όσο χρόνο διαθέτω) και σκέφτομαι ποιο είναι το κυριότερο πράγμα που χάνει ο άνθρωπος κάθε φορά που η κοινωνία που ζει χάνει ένα από τα χαρακτηριστικά που ορίζουν της σταθερότητά και ομαλή λειτουργία της.
Διαπίστωσα λοιπόν το εξής...
Όπως είχα αναφέρει και σε προηγούμενη ανάρτηση ο πολίτης της παραπάνω κοινωνίας χάνει την διαπραγματευτική του ικανότητα. Αυτό που προσφέρει δηλαδή στην κοινωνία βρίσκεται σε αφθονία σε τέτοιο βαθμό που δεν είναι πια χρήσιμος η υπολογίσιμος Ο ανταγωνισμός είναι τόσο μεγάλος που η "ζήτηση" ρίχνει τις "τιμές" σε σημείο που η προσφορά του ατόμου είναι αμελητέα και μη υπολογίσιμη.

Ένας άλλος λόγος που κάποιος χάνει την ικανότητα του να διαπραγματευτεί είναι η αδυναμία του συνόλου της κοινωνίας να μπορέσει να κρατήσει "ανέπαφους" τους κανόνες που την διέπουν. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το σύνολο της να ολισθαίνει σε άλλες λύσεις και τρόπους που δεν είναι και τόσο δίκαιοι ή ισορροπημένοι ...

...(διάλειμμα να ταΐσω το μπέμπη)...

Θα έλεγα ότι ο δεύτερος λόγος "γεννά" τον πρώτο και "γεννιέται" από την ανικανότητα της κοινωνίας ή των συνόλων που την απαρτίζουν να "διαπραγματεύονται¨και να διεκδικούν την σωστή εφαρμογή των κανόνων που έχουν ορίσει. Ένας φαύλος κύκλος...

Μία τέτοια κοινωνία είναι και αυτή που έχουμε φτιάξει και εμείς. Η αδυναμία μας να ελέγξουμε την εφαρμογή των κανόνων που έχουμε θέσει οδήγησε το σύνολο της δομής και των κανόνων που έχουμε θέσει σε εκφυλισμό και τελικά σε απουσία. Έτσι, απουσία δικαιωμάτων και μηχανισμών, έχουμε χάσει την δυνατότητα να διαπραγματευόμαστε και γενικότερα να απουσία βαρύτητας και αξίας σε ότι προσπαθούμε ατομικά να πετύχουμε.

Η κατάρρευση των βασικών κανόνων και αρχών του συνόλου έχει αποδεκατίσει την ατομική μας δυναμική και ικανότητα. Η κοινωνία μας έχει πλέον αποκτήσει την λογική της αγέλης με έναν αρχηγό και ένα σύνολο από υπηρέτες που ακολουθούν οχι γιατί πιστεύουν στον ένα αλλά επειδή μόνοι τους είναι απροστάτευτοι να αντιμετωπίσουν άλλα σύνολα. Δεν υπάρχει συντεταγμένη πολιτική, συντονισμός και οι ισχύς των μικρών αυτών ομάδων είναι μικρή και ανίκανη να προκαλέσει κάποια αλλαγή.

Δεν έχουμε πλέον την δυνατότητα να διαπραγματευόμαστε τίποτε γιατί δεν υπάρχει το αίσθημα της συλλογικής ασφάλειας και της αλληλεγγύης.

(μετά από αυτη την αναλαμπή πάω να παίξω με το μωρό χε χε...)

Περασα να πω ένα γειά

Καλά το ξέρω άλλα υποσχέθηκα αλλά κάνω...
Είπα θα γράφω ποιο συχνά αλλά βλέπετε δεν προλαβαίνω πια...
Έχω βάλει τον μικρό για ύπνο η γυναίκα μου πήγε μια βόλτα να ξεσκάσει και μεταξύ μπάνιου για το μωρό και ξεκούρασης είπα να γράψω κάτι...
Τον Οκτώβρη έγραψα για τον φόβο... Αυτός υπάρχει ακόμη αλλά έχει ανακατευτεί με ένα γκρι χρώμα φτιαγμένο από αναμονή. Ο κόσμος περιμένει ακόμη να δει αλλαγές ελπίζω σύντομα να συμβεί και αυτό.
Η αλήθεια είναι ότι δεν παρακολουθώ και πολύ ούτε τηλεόραση ούτε γενικά τα νέα. Τρέχω στην δουλειά μου και όταν γυρνάω σπίτι παίζω με τον πιτσιρίκο μου. Ας πούμε ότι απέχω συνειδητά από την πολιτική για κάποιο καιρό τουλάχιστον.
Αυτό όμως που εισπράττω από τους γύρω μου συνεχίζει να είναι φόβος...
Ως άνθρωποι εργαζόμενοι, υπάλληλοι ή ελεύθεροι επαγγελματίες έχουμε χάσει την "διαπραγματευτική μας ικανότητα". Δεν μπορούμε πια να "παζαρέψουμε" τις υπηρεσίες που προσφέρουμε στην δουλειά μας... Γιατί υπάρχουν πολλοί που θα προσφέρουν τα ίδια με λιγότερα έξοδα. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει σύντομα όσες ομιλίες και συνεντεύξεις τύπου ακούσουμε.
Η οικονομία έχει πάρει την κατιούσα οριστικά. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει πλέον πολύ λίγος χώρος για ελιγμούς. Αν αυτό ισχύει για εταιρίες που πουλάνε τρόφιμα τότε φανταστείτε αλλού σε υπηρεσίες ας πούμε... Τα πράγμα είναι πολύ δύσκολα...
Το κλήμα δεν αλλάζει εύκολα και η κρίση μάλλον θα βαθύνει πολύ περισσότερο από όσο νομίζουμε. Απλά η κρίση δεν έχει αρχίσει ακόμη.


Τέλος πάντων συμβουλή μου είναι να βρείτε όλοι σας μια υσιχη γωνιά μέχρι να περάσει η μπόρα και τα μετά βλέπουμε...

PS Ο πιτσιρίκος μου είναι ο ποιό όμορφος μπέμπης του κόσμου και εγώ ο ποιό χαζομπαμπάς που υπάρχει !!!!!!

Οι εκλογές και ο φόβος

Οι εκλογές στην Ελλάδα είναι η εκδίκηση το μικροαστού. Όλοι γνωρίζουν ότι το να γίνει κάτι τις προκοπής σ’ αυτό τον τόπο από κυβέρνηση είναι από αδύνατο έως ουτοπία. Ο μόνος τρόπος λοιπόν να πούμε αυτό που θέλουμε είναι κάθε 3-4 χρόνια να πηγαίνουμε να ψηφίζουμε πιστεύοντας ότι κάποιον θα τιμωρήσουμε…
Στην ουσία αυτό που κάνουμε είναι ένα τεράστιο ομαδικό, συλλογικό και … πάνω από όλα «δημοκρατικό» group therapy…
Εγώ βγαίνοντας βροντοφώναξα από μέσα μου
«ΕΙΜΑΙ Ο FISHERMAN ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!!!»
Τώρα θα μου πείτε γιατί τα λέω έτσι απαισιόδοξα…
Πολύ απλά … Η πολιτική στην Ελλάδα έχει απαξιώσει ακόμη και τις ευθύνες…
Βγαίνει ο κάθε ένας πολιτικός και φωνάζει «αναλαμβάνω τις ευθύνες μου!!!!»
Ε και …;;;;!!!! Τι έγινε δεν σου τις ζητάει πια θα κάνεις έτσι και αλλιώς ότι θέλεις.
Στην Ελλάδα η πολιτική έχει υπερκεράσει τους νόμους της φυσικής.
Δεν υπάρχει αντίδραση – κόστος – απονομή ευθυνών… Παρά μόνο λόγια …
Μπορεί άραγε ο Γιώργος να κάνει κάτι ;;;;
Έχει την ικανότητα το σθένος και τα στελέχη;;;;
Εγώ προσωπικά δεν του ζητάω τίποτε παραπάνω από την νέα κυβέρνηση …
Μόνο ένα πράγμα.
Να διώξει τον φόβο από τα μάτια του κόσμου
Να διώξει την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια
Να τιμωρεί επί τέλους τους ενόχους
Να κάνει τον πολίτη να νιώθει ασφαλής

Μια φορά και έναν καιρό...

Είναι 6 και 30 το πρωί στρίβω στην γωνία και μπαίνω στο εργοστάσιο …. Τι έγινε πάλι πολύ ησυχία έχει …. «δεν δουλεύουμε;» Πώς να δουλέψουμε αφού ο κόσμος είναι απλήρωτος πάλι δύο μήνες…
Φοβάμαι πως μία μέρα θα δούμε μαύρες σημαίες από έξω….
Πάω κτυπάω κάρτα ανεβαίνω στο εργαστήριο… κανένας … είναι όλοι μαζεμένοι στο κυλικείο.
Καπνιά και η μυρωδιά από την ψαρίλα ανακατεμένη μαζί με τον κόσμο που είναι σε απόγνωση ή στα όρια αυτής … Προσπαθούν να δουν μήπως κάποιος ξέρει κάτι μήπως κάποιος μπορεί να τους πει πότε θα πληρωθούν ή τι θα γίνει με την εταιρία…
15 χρόνια η ΑΜΑΣΑ Ελλάς ένας κολοσσός που παρήγαγε τεράστιες ποσότητες για τα Ελληνικά δεδομένα τόρα πια ντρέπεσαι να μπεις μέσα στο εργοστάσιο «Εκεί δουλεύεις; Καλά δεν έκλεισε η ΑΜΑΣΑ;»
Ξαφνικά φτάνει ένα αμαξάκι κατεβαίνει ένας ψηλός ασπρομάλλης με γυαλάκια λίγο χοντρούλης και μπαίνει μέσα στο κυλικείο….
Αυτοσυστήνεται και μας αποκαλεί συντρόφους …. Ήρθε ως εκπρόσωπος του εργατικού κέντρου ….. λέει.
Παίρνει το λόγο και ξεκινάει να μιλάει για την εργοδοσία και ότι πρέπει να μην υποκύψουμε και να μην ενδώσουμε σε διακανονισμούς με την Διοίκηση ….
Λογικό ακούγεται αφού μας φέρονται έτσι στο κάτω κάτω όλοι να φύγουμε θέλουμε με την δυνατή χασούρα αλλά πάλι….
Οι γυναικούλες αμόρφωτες πολλές από αυτές αλλοδαπές και πολλές από αυτές σε μεγάλη ηλικία … Θέλουν κάνα δυο χρόνια να βγουν στη σύνταξη … Θα προλάβουν;
Τον κοιτάνε στα μάτια φαίνεται να ξέρει τον νόμο και του μιλάει για το δίκιο τους και ότι πρέπει να πολεμήσουν για αυτό…
Η διοίκηση κατεβάζει πρόταση για διακανονισμό… Αναστάτωση «Τι θα κάνεις;;;» Ρωτάει η Λουκίτσα … «Ξέρω γω;;; Τα λεφτά μου θέλω και να φύγω!!!!»
Κατεβαίνει ο Γιώργος διευθυντής στις μεγάλες εποχές της ΑΜΑΣΑ … «Να δώσουμε μία παράταση να δουλέψουμε είναι αρχή της σεζόν ίσως βγει κάτι»…
Ο ψιλός κύριος λέει πάλι όχι… Συμφωνούν όλοι σχεδόν μαζί του…
«Ποιος είναι ;;;;» … «Είναι από το εργατικό κέντρο Θεσσαλονίκης ο γραμματέας…»
Περίεργο … εγώ γιατί δεν ξέρω κάτι….(Ψαροτικό τηλεφώνημα)
«κε Γιαννόπουλε (Πρόεδρος του ΕΚΘ) καλησπέρα…. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που στείλατε τον γενικό γραμματέα του κέντρου στην ΑΜΑΣΑ»….
«Εμείς δεν στείλαμε κανένα ο συγκεκριμένος επικαλείται το ρόλο του για να παίρνει κόσμο στο ΠΑΜΕ όπου είναι και εκεί γενικός γραμματέας. Θα έρθω εγώ από εκεί με το συμβούλιο»
Η συνάντηση έγινε τελικά έξω από την επιθεώρηση εργασίας όπου μας πρόλαβε η δικηγόρος του ΠΑΜΕ και ανέβηκε σαν εκπρόσωπος του προσωπικού (και εμού δηλαδή χωρίς εγώ να το ξέρω… ή να το θέλω). Ο Γιαννόπουλος έφτασε αργά (όπως πάντα εμείς οι ΠΑΣΟΚΟΙ ερχόμαστε καθυστερημένα).
Τελείωσε η συνεδρίαση και έγινε διακανονισμός ο Γιαννόπουλος κατεβαίνει με βρίσκει και πάω να τον ρωτήσω τι έγινε και αυτός σχεδόν με κόβει «Να μαζέψουμε μερικά άτομα και να κάνουμε ένα σωματείο με δικό μας κόσμο… θέλω να μου βρεις ονόματα…»
Αυτή είναι η αλήθεια το συνδικαλισμού στην Ελλάδα οι μεν κουκουλοφόροι σωματέμποροι του ΚΚΕ και οι δε ψηφοθηρικά αρπακτικά με βουλευτικές προοπτικές. Όλοι τους όρνεα πάνω από το κουφάρι των εργαζομένων και τις κάθε φαλιρισμένης επιχείρησης. Δεν νομίζω να υπάρχει κάτι ποιο βρόμικο από τον συνδικαλισμό αυτή την στιγμή στην Ελλάδα.
…Οι κοινωνικοί φορείς και εκπρόσωποι εκκολαπτόμενοι πρώην παραγοντίσκοι κομμάτων που παρασιτούν στην πολιτική και τελικά τα καταφέρνουν εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη για δουλειά …
Εκλογές έρχονται θα μου πείτε και εγώ ασχολούμαι με …ξινά σταφύλια…
Όχι εγώ ασχολούμαι με αυτό που έζησα και την σαπίλα της βάσης της δομής κοινωνίας μας… Ο πολίτης θα συνεχίσει να είναι απροστάτευτος και μετά από τις εκλογές γιατί το κράτος έχει απαξιώσει τις δομές εκείνες που τον προστατεύουν, επιτρέποντας σε κάθε περίεργο ικανό ή ανίκανο άνθρωπο ή ανθρωπάκο να εκμεταλλευτεί για δικό του όφελος τον πόνο και την ανάγκη.
Εγώ θα ψηφίσω αυτόν που θα μου εμπνεύσει ασφάλεια…