Σάββατο, 22 Μαρτίου 2008

Εμπειρίες

Εχθές είχα την ατυχία να κατέβω στο κέντρο χωρίς να ξέρω ότι έχουν στάση τα αστικά από τις 8 το βράδυ έως το πρωί. Έφαγα την φρίκη του αιώνα!!!
Κόσμος να ψάχνει για ένα ταξί! Αλλόφρονες παππούδες να σε κοιτούν με ένα μάτι! Ταρίφες (που κατά τα άλλα τους συμπαθώ) να διαλέγουν κούρσες! Ένας χαμός!. Το ωραίο ανοιξιάτικο βραδάκι μετατράπηκε σε έναν αγώνα επιβίωσης. Τα χαμογελαστά πρόσωπα των ανθρώπων που αντιλαμβάνονται οτι έρχεται η άνοιξη και χαίρονται μετατράπηκε σε αγώνας επιβίωσης. Ξεδιπλώθηκε μπροστά μου η πραγματική φύση του ανθρώπου. Αυτή του ανταγωνιστή, του κυνηγού!. Δεν νοιάζονταν κανένας για κανένα! Μέσα σε μία τεράστια πόλη που θυμίζει χαβούζα με την μεγαλύτερη μόλυνση από όλη την Ευρώπη, με το λιγότερο πράσινο ανά κάτοικο, με την ανυπαρξία από πάρκα και τα βρόμικα πεζοδρόμια ο κόσμος δεν μπορεί να διαφέρει πολύ.
Έχουμε γίνει ένα με τα βρόμικα πεζοδρόμια και τη μιζέρια του τσιμέντου. Είμαστε το ίδιο ψυχροί με τους τοίχους που γράφουν ανούσια συνθήματα και αυτό βγαίνει κάθε φορά που βρισκόμαστε σε μία δύσκολη κατάσταση. Ξεχνάμε τη έγκυο δίπλα μας που ψάχνει και αυτή για ένα ταξί, το παππού που έχει μπαστουνάκι για να σταθεί, το παιδάκι στην στάση που σκοτώθηκε πριν 2 μήνες περίπου γιατί το πλήθος το έσπρωξε στις ρόδες του αστικού...
Λίγο πιο κάτω ένας ταρίφας πιάστηκε στα χέρια με έναν φουσκωτό τύπο για ένα δύο μέτρα σε μία διασταύρωση … έπεσαν κάτι ψιλές … ο κόσμος κοιτούσε αδιάφορα. Έψαχνε τρόπο να πάει σπίτι του.
Η μοναξιά της μεγαλούπολης μας έχει κερδίσει. Ζούμε συνωστισμένοι σε απάνθρωπα κλουβιά, φυλακισμένοι στον κόσμο μας που ξεκινάει από την πόρτα του σπιτιού μας και καταλήγει στην τηλεόραση και τον υπολογιστή μας. Απομονωμένοι στην καθημερινότητά μας, ανίκανοι να μοιραστούμε οτιδήποτε άλλο με τον κόσμο γύρω μας αν δεν τον ξέρουμε προσωπικά. Αδύναμοι να συμβιώσουμε.
Φτάσαμε το σημείο να ζούμε σε τεράστιες πόλεις και όμως να είμαστε τόσο μακριά ο ένας από τον άλλο, που όταν οι συνθήκες απαιτούν κοινωνικότητα και συνεργασία εμείς να μη μπορούμε να ανταπεξέλθουμε.
Ένα σας λέω … Όταν εμένα με βρει το εγκεφαλικό ή η ανακοπή καρδιάς και δω τελικά «τα ραδίκια ανάποδα» θέλω το τελευταίο πράγμα που θα δω να είναι ή δέντρα ή καλύτερα θάλασσα … και όχι τα απλωμένα βρακιά της απέναντι…

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2008

Πολιτικό σχόλιο

Δεν ανήκω στους Παπανδρεϊκούς ούτε και στους Βενιζελικούς όπως μερικοί φαντάζονται ή υποθέτουν. Ανήκω σ’ αυτούς που πιστεύουν στον σοσιαλισμό και δεν ξέρουν αν το κόμμα που ψηφίζουν είναι ακόμη σοσιαλιστικό ή όχι. Αυτό που κρατάω εγώ από το όλο συνέδριο είναι η φράση που επικράτησε στο τέλος «έξω οι ex από το πολιτικό συμβούλιο!» Αυτό ναι! είναι αρχηγική κίνηση. Είναι μία στροφή που ελπίζω να ολοκληρωθεί.
Συνδυάζεται άριστα και με τον ρόλο του εκάστοτε εκλεγμένου στη βουλή ανθρώπου. Τι εννοώ;
Πολύ απλά ο βουλευτής είναι ο άνθρωπος εκείνος που εμείς ψηφίζουμε – επιλέγουμε να κάνει μία δουλειά: Να διοικήσει. Είναι, με άλλα λόγια υπάλληλός μας και όχι αφεντικό.
Εμείς ! Του λέμε τι να κάνει ανεξάρτητα από τα λεφτά που του δίνουμε. Την πολιτική που θα εφαρμόσει την επιλέγουμε εμείς όχι αυτός από μόνος του. Βάση αυτού δεν έχει καμία θέση σε ένα πολιτικό συμβούλιο που ανήκει σε ένα κόμμα που στηρίζεται στο λαό.
Μακάρι να λειτουργήσει σωστά το νέο σχήμα γιατί το... πλοίο μπάζει νερά...!