Καιρό έχουμε να τα πούμε...

Καιρό έχουμε να τα πούμε. Δεν έγραφα τόσο καιρό λόγο φόρτου εργασίας και τρελής κούρασης. Δεν έχω καμία όρεξη για ακόμη μία φορά να γράψω για πολιτική μιας που ότι και να πούμε πάλι στα ίδια καταλήγουμε.

Αν δε το καταλάβατε μπήκε η άνοιξη (τσιου τσιου…). Το γνωρίζεται φυσικά ότι η άνοιξη είναι η εποχή που συμβαίνουν πολλά ωραία πράγματα όπως το ότι μεγαλώνει η μέρα, ανθίζουν τα λουλούδια, γλυκαίνει ο καιρός και τέτοια πράγματα.

Εγώ δεν θα σταθώ στα όμορφα λιβάδια και τις πράσινες κορφές… Θα κοιτάξω την γη το χώμα τους βλαστούς, το ένα και μοναδικό λουλούδι κάπου χαμένο μέσα σε έναν κάμπο γεμάτο αγριόχορτα. Θα κοιτάξω την λεπτομέρεια και την σοφία της κατασκευής του την ομορφιά και την συμμετρία της ρίζας του το άρωμα που αναδύει η γη που το περιβάλλει. Θα σας θυμίσω εδώ κάτι που έγραψα παλιότερα: ότι όλος αυτός ο τεράστιος, δαιδαλώδης, πανικόβλητος κόσμος που ζούμε στηρίζεται σε κάτι τέτοιες μικρές λεπτομέρειες. Η ομορφιά, η σοφία, η τελειότητα κρύβεται με σε μικρά πράγματα… στα ελάχιστα.

Κάποτε κάπου σε ένα ταβερνάκι στη Λήμνο ξεστόμισα (επιτέλους!) κάτι σοφό στο κατά τα άλλα ηλίθιο μυαλό μου…
«Ο θεός ψάχνοντας να κρύψει όλη την σοφία της γεύσης, της ομορφιάς της θάλασσας, έσκυψε πάνω από την ταπεινή σαρδελίτσα και της έδωσε όλα αυτά τα χαρίσματα.
Μετά έβαλε τους ανθρώπους να την δοκιμάσουν μπας και καταλάβουν και αυτοί που κρύβεται η πραγματική αλήθεια, γεύση, και ομορφιά, εμείς όμως ακόμη κυνηγάμε τα φαγκριά…».

Η ομορφιά, η σοφία, η αλήθεια δεν είναι στα μεγάλα, στα φανταχτερά και επιβλητικά…! Είναι κρυμμένη στα μικρά και ταπεινά… Στη ρίζα ενός λουλουδιού, στο μίσχο του αγριόχορτου, και γιατί όχι στη μικρή, ντελικάτη, γυαλιστερή σαρδελίτσα …

Αυτή την άνοιξη ψάξτε να βρείτε την αλήθεια σας στα μικρά που ξεχάσατε, που έχετε ως δεδομένα και δεν δίνετε σημασία… και όμως αυτά είναι που σας κρατάνε ζωντανούς να μπορείτε να κοιτάτε μακριά…

Ντόπιγκ αλα Ελληνικά...

Όπα ρε παιδιά! ...

Τι έγινε τους πιάσανε για ντοπιγκ!!! (και γ... τα αγγλικά μου).
Άντε ρε είμαστε σοβαροί πως γίνεται αυτό...! Αδύνατον... δεν το πιστεύω...
Τέτοια κακά παιδιά είναι; φτου τους μπρε... φτου τους!!!
Τώρα τα ξεχάσαμε όλα... ασφαλιστικό, παιδεία, ακρίβεια... Τώρα όλοι θα γίνουν ειδικοί στο ντόπιγκ. Πως το παίρνουν πόσο παίρνουν από ... που το παίρνουν και τέτοια. Ο Ιακόβου φονιάς κακούργος... τα παιδιά του από τσολιάδες κωλο-Αλβανοί και βρομο-Ρώσοι δεν είναι πια Έλληνες είναι να μην πω τι είναι. Καλά τώρα ξύπνησαν τα κανάλια για να ασχοληθούν με το θέμα; Την έκθεση που έκανε η βουλή για το θέμα της Θάνου και Κεντέρη την ξεχάσαν;
Αλλά τι λέω;... Τότε δεν ήταν της μόδας δεν θα ασχολούνταν κανείς ... Άλλωστε τότε όλοι θέλανε να το ξεχάσουν, χάναμε λεφτά βλέπεις...
Τώρα ξαφνικά η γιαγιά αφήνει το πλεκτό της για άλλη μία φορά κοιτάει την τηλεόραση και αναφωνεί ενβρόντιτη "φτου σας παλιόπαιδα !!!... μας προδώσατε". Ξέχασε όταν σηκώθηκε με το ζόρι από την καρέκλα που κάθεται για πανηγυρίσει ένα μετάλλιο το 2004 που ένα τέτοιο παλιόπαιδο χάρισε στην Ελλάδα. Δεν γνωρίζει ότι η μόνη ελπίδα αυτού του παιδιού είναι ο αθλητισμός γιατί αλλιώς θα πεθάνει στην ψάθα, ξέχασε ή μάλλον κάνει πως δεν ξέρει οτι όλοι οι αθλητές του επιπέδου στον κόσμο χαπακώνονται απλά στην Ελλάδα δεν έχουμε Σούδα για κρύψουμε τους αθλητές μας όπως οι Αμερικανοί το 2004...!!! (ποια WADA ούτε ο sport billy δεν μπαίνει εκεί μέσα!).
Απλά τα πράγματα ...

προπονητές και αθλητές πουλάνε τη ζωή τους μπροστά στη χαρά ενός μεταλλίου.
Γιατί για εμάς τους θεατές και φιλάθλους το μετάλλιο εἰναι αυτό που αξίζει. Μόνο η νίκη!
Ποιος τον δίνει σημασία τον δεύτερο... δε πα να ψοφήσει ...

Γι' αυτό σας λέω ... ας πεθάνουν μερικοί για πάρτι μας ... για να χαρούμε εμείς ...
Να πάρουμε όλο βουλιμία ένα κομμάτι πίτσα και μία coca cola στο χέρι και να φωνάξουμε δυνατά "ΜΠΡΑΒΟ ΤΣΟΛΙΑ ΜΟΥ!!!... ΜΠΡΑΒΟ KΑΙ ΣΕ ΣΕΝΑ ΠΡΟΝΗΤΑΡΑ ΜΟΥ" και αν αυτό το παλικαράκι αύριο πεθάνει στα 30 του; ...
Ποιος τον θυμάται αυτόν τώρα...
Πέθανε για ένα κομμάτι πίτσα...
Αθλητής είναι αυτός που προσπαθεί και όχι αυτός που παίρνει μετάλλια...
Αυτόν πρέπει να χειροκροτάμε...

ΝΑΤΟ ... το ΒΕΤΟ ...

Μετά από την φλασιά που τράβηξα με την Θεσσαλονίκη να γράψω ακι κάτι για τις εξελίξεις με την ονομασία...

Βέτο λέει ασκήσαμε στο ΝΑΤΟ για την ένταξη των Σκοπίων. Το θεωρούμε αυτό επιτυχία! Δηλαδή τι... δεν μπορέσαμε να πείσουμε τον κόσμο οτι για εμάς η ιστορία υπάρχει και έχει βαθιά τις ρίζες της στο παρελθόν και έτσι αποφασίσαμε να κλείσουμε δυνατά την πόρτα στα μούτρα των σκοπιανών. Μωρε μπράβο μας! Τέλεια! Τέτοια πολιτική ικανότητα ποτέ ξανά στο παρελθόν. Σκέτο κέντημα!!!

Μετά τι κάνουμε ομως; Δεν μπορούμε να ασκήσουμε ΒΕΤΟ ξανά για το ίδιο θέμα... Παίξαμε το τελευταίο μας χαρτί σε μία σειρά από αποτυχημένες πολιτικές ετών που οδήγησαν την χώρα στο σημείο αυτό. Κανείς δεν νοιάστηκε τόσα χρόνια να κάνει μία καμπάνια στο εξωτερικό για το θέμα της ιστορίας του τόπου μου. Δεν λέω ότι εγώ ή ο δίπλα είναι γνήσιος Μακεδόνας και τέτοιες μπαρούφες (εγώ δεν είμαι) αλλά για τον τόπο ρε γαμώτο. Ότι δηλαδή εδαφικά η Μακεδονία ανήκει κατά ένα μεγάλο μέρος της στην Ελλάδα. Τώρα το ποιος είναι Μακεδόνας και ποιος όχι αυτό είναι μεγάλη ιστορία.

Τόσα χρόνια με ΠαΣοΚ για να μη μας πουν εθνικιστές το παίζαμε αδιάφοροι και καλά πολίτες του κόσμου. Οι δεξιοί το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να ντύνουν τα λαμόγια τους με χλαμίδες και περικεφαλαίες και να μηλάν για δήθεν αλύτρωτες πατρίδες και φτάσαμε ως εδώ.

Θύματα μιας ξενόφερτης πολιτικής που τροφοδοτεί με πλαστή εθνική συνείδηση μία χούφτα ανθρώπους μόνο και μόνο για να σχηματίσει ένα μικρό κατά τα άλλα ασήμαντο κρατίδιο ικανό όμως να αποτελέσει το μαντρόσκυλο της περιοχής μαζί με το Κόσοβο.

Το ευχάριστο στην υπόθεση είναι οτι το φιλαράκι μου ο Βους... (συγνώμη ο Μπούς ήθελα να πω..) πήρε το μήνυμα από το ΝΑΤΟ... και ιδού η μετάφραση...
" Μεγάλε σε βαρεθήκαμε τόσα χρόνια να μας πασάρεις τα λαμόγια σου... Έτσι και αλλιώς δεν βγαίνεις ξανά ... το κουβαδάκι σου και σε άλλη παραλία..."

Ξεσσαλονίκη

¨Εγώ θα φύγω από εδώ...¨ το έχω γράψει τόσες πολλές πολλές φορές.
Δεν πρέπει να ξεχνάω όμως τις στιγμές που η πόλη αυτή μου χάρισε...
18 Χρονών μαγκάκος, αλανάκι (κάκγουρας), χωρίς μηχανάκι όμως. Με παρέα ένα φιλαράκι παλιό Αύγουστο μήνα αγναντεύαμε το λιμάνι ακούγοντας Ξηλούρη ¨Χίλια μύρια κύματα¨...
Παραλία Θεσσαλονίκης τσακαλοπαρέα να μπούμε σε καφετέρια της παραλίας... τρώμε πόρτα!... φεύγουμε πάμε λευκό πύργο με κουτάκια μπύρες και σπόρια μέχρι το πρωί.
Φοιτητής πλατεία Ναβαρίνου, κολλάμε σε μία παρέα με κιθάρα ... ρετσίνες τσιγάρα (κανονικά πάντα!!). 1:00 το βράδυ αστυνομία μας διώχνει, πάμε στα αρχαία πίσω. Τρεις η ώρα το πρωί άντε να βρεις ταξί να σε πάει Κάστρα. (Μαλί μακρύ, μούσι και ρετσινίλα...).
Φοιτητής πάλι Κασσάνδρου οβελιστήριον ¨Γιαννούλα¨. 15 άτομα παρέα γλέντι τρελό με ένα juke Box (έτσι γράφεται;).
Κάστρα η θέα της πόλης, χιλιάδες φωτάκια που πίσω τους έχουν κρυμμένη μία ιστορία, ένα δράμα, ένα γέλιο, μία στεναχώρια, μία χαρά.
Όλα αυτά κάτω από την ερωτική, γλυκιά, ελαφριά ομίχλη της. Μία όμορφη πενηντάρα που δε κρύβει τα χρόνια της. Που ξέρει να υπομένει τον μετανάστη από την Γεωργία, τον κάκγουρα με το τρελό γούβερ στο φτιαγμένο opel manta από τον Δενδροπόταμο, και ξέρει να κρύβει ποιήματα και μελωδίες στον όμορφο ελκυστικό κόρφο της.
Ο λευκός σου πύργος θα κρύβετε πάντοτε πίσω από ένα λευκό τούλι φτιαγμένο από Ήλιο και ομίχλη και καθώς περπατάς προς το μέρος τους θα αναρωτιέσαι ¨πως μπορείς και μου χαμογελάς ακόμη; ... Σου έχουμε κάνει τόσα πολλά... ¨.

ΥΓ Εγώ θα φύγω κάποια μέρα...
Τότε θα σε θυμάμαι σαν μία παλιά αγαπημένη